एकदा एका दाट जंगलात एक कोल्हा राहत होता. तो खूप चतुर आणि हुशार होता. तो नेहमी विचार करून काम करत असे. जंगलातील सगळे प्राणी त्याला ओळखत होते. काही प्राणी त्याच्यावर विश्वास ठेवत होते, तर काही प्राणी त्याच्यापासून दूर राहत होते.
एक दिवस जंगलात जोरदार पाऊस पडला. पाऊस खूप वेळ पडत राहिला. त्यामुळे नदीला मोठा पूर आला. नदीचे पाणी खूप वाढले. जंगलातील प्राणी घाबरून गेले. कोणीही नदी पार करू शकत नव्हते.
नदीच्या दुसऱ्या काठावर एक झाड होते. त्या झाडावर मधाचा मोठा पोळा होता. कोल्ह्याला मध खूप आवडत होता. तो मध पाहून खुश झाला. त्याला मध खायचा विचार आला, पण नदी ओलांडणे खूप कठीण होते.
तेवढ्यात कोल्ह्याने नदीत एक मोठा मगर पाहिला. मगर पाण्यात शांतपणे पडला होता. कोल्ह्याच्या डोक्यात लगेच एक युक्ती आली. तो हळूच मगरीजवळ गेला आणि गोड आवाजात बोलू लागला.
कोल्हा म्हणाला की जंगलाच्या राजाने सगळ्या मगरी मोजायला सांगितल्या आहेत. त्याने मगरीजवळ मदत मागितली. मगराला हे ऐकून आनंद झाला. त्याला अभिमान वाटला. त्याने इतर मगरींना बोलावले. सगळ्या मगरी नदीत एका सरळ रांगेत उभ्या राहिल्या.
कोल्हा एका मगरीच्या पाठीवरून दुसऱ्या मगरीवर उड्या मारू लागला. तो हळूहळू पुढे जात राहिला. अशा प्रकारे तो सुरक्षितपणे नदीच्या दुसऱ्या काठावर पोहोचला.
नदी पार केल्यानंतर कोल्ह्याने मधाचा पोळा खाली उतरवला. त्याने पोटभर गोड मध खाल्ला. तो खूप आनंदी झाला. थोडा वेळ विश्रांती घेतल्यानंतर तो परत जायला निघाला.
परत जाताना मगरीला सगळी गोष्ट समजली. मगराला राग आला, पण काहीच करता आले नाही. कोल्हा हसत हसत जंगलात निघून गेला.
बोध: बुद्धीचा योग्य वापर केल्यास मोठी अडचणही सोपी होते.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply