उन्हाळ्याचे कडक दिवस होते. आकाशात ढग नव्हते. सूर्य जणू आग ओकत होता. झाडांची पाने कोमेजली होती.
लहान तळी आणि ओढे कोरडे पडले होते. अशा गरम दिवशी एक कावळा तहानेने खूप व्याकुळ झाला होता.
तो आकाशात उडत उडत पाण्याचा शोध घेत होता. तो एका झाडावरून दुसऱ्या झाडावर बसायचा, पण कुठेही पाणी दिसत नव्हते. त्याचा घसा कोरडा पडला होता. उडण्याची ताकदही कमी होत चालली होती.
“जर मला लवकर पाणी मिळाले नाही, तर मी पडेन,” तो मनात म्हणाला.
खूप वेळ भटकल्यानंतर त्याला एका घराच्या अंगणात एक माठ दिसला. कावळा आशेने खाली उतरला. त्याने माठात डोकावून पाहिले. तळाशी थोडेसे पाणी होते. पण ते खूप खाली होते. त्याची चोच पाण्यापर्यंत पोहोचत नव्हती.
कावळा निराश झाला. तो थोडा वेळ माठाच्या कडेला बसून विचार करू लागला. अचानक त्याच्या नजरेस आजूबाजूला पडलेले छोटे छोटे दगड दिसले. त्याच्या डोक्यात एक कल्पना चमकली.
तो पटकन खाली उतरला. एक दगड उचलला आणि माठात टाकला. मग दुसरा… मग तिसरा… प्रत्येक दगडानंतर पाणी थोडे वर येत होते. कावळा थकला होता, पण त्याने प्रयत्न थांबवले नाहीत.
काही वेळाने पाणी वर आले. आता त्याची चोच सहज पाण्यापर्यंत पोहोचत होती. कावळ्याने भरपूर पाणी प्यायले. त्याची तहान भागली. तो खूप आनंदी झाला.
उडताना तो मनात म्हणाला,
“बुद्धी वापरली तर कोणतीही अडचण मोठी नसते.”
शिकवण: शहाणपण आणि चिकाटी यामुळे समस्या सुटतात.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply