एकदा एका छोट्या गावात एक गरीब शेतकरी राहत होता. तो खूप मेहनती होता, पण त्याचे उत्पन्न खूप कमी होते. त्याच्या घरात तो, त्याची पत्नी आणि दोन मुले राहत होती.
तो रोज शेतात काम करत असे, तरीसुद्धा घर चालवणे त्याला कठीण जात होते.
एक दिवस शेतकऱ्याला एका व्यापाऱ्याकडून एक कोंबडी मिळाली. ती कोंबडी साधीसुधी दिसत होती. शेतकऱ्याने तिला आपल्या अंगणात ठेवले.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी त्याने कोंबडीच्या घरट्यात पाहिले. त्याला तिथे एक अंडे दिसले. ते अंडे सोन्याचे होते.
शेतकरी खूप आश्चर्यचकित झाला. त्याने ते अंडे बाजारात नेले. त्या अंड्याला खूप चांगली किंमत मिळाली. त्या पैशांनी त्याने घरासाठी अन्न आणले. त्याची पत्नी आणि मुले खूप आनंदी झाली.
कोंबडी रोज एकच सोन्याचे अंडे देत होती. शेतकरी रोज ते अंडे विकत असे. हळूहळू त्यांची परिस्थिती सुधारू लागली. घरात सुख आले. तरीसुद्धा शेतकरी समाधानी नव्हता. त्याच्या मनात लोभ वाढू लागला.
तो विचार करू लागला की कोंबडी रोज एकच अंडे का देते. जर कोंबडीच्या पोटात सगळी सोन्याची अंडी असतील, तर एकाच वेळी खूप सोने मिळेल. हा विचार त्याच्या डोक्यात घर करू लागला.
एक दिवस लोभामुळे शेतकऱ्याने चुकीचा निर्णय घेतला. त्याने कोंबडी मारली. पण कोंबडीच्या पोटात काहीच नव्हते. एकही सोन्याचे अंडे नव्हते. शेतकऱ्याला खूप दुःख झाले.
आता त्याच्याकडे ना कोंबडी होती, ना सोन्याची अंडी. त्याला आपली चूक समजली. लोभामुळे त्याने सर्व काही गमावले होते. तो खूप पश्चात्ताप करू लागला.
त्या दिवसापासून शेतकरी धडा शिकला. तो मेहनत आणि समाधानाने राहू लागला.
बोध: लोभ केल्याने मिळालेलेही हातातून निघून जाते.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply