एका छोट्याशा गावाजवळ एक शांत नदी होती. त्या नदीकाठी रामू नावाचा गरीब मच्छीमार राहत होता. तो रोज सकाळी नदीत जाऊन मासे पकडायचा.
जे मिळेल ते विकून तो आपले घर चालवायचा. तो खूप प्रामाणिक आणि साधा माणूस होता.
एक दिवस रामू नदीत जाळे टाकत होता. थोड्याच वेळात जाळे जड झाले. रामू आनंदी झाला. त्याने जाळे बाहेर काढले. त्यात एक सुंदर, चमकणारा सोनेरी मासा होता. तो मासा खूप वेगळा दिसत होता.
तेवढ्यात सोनेरी मासा बोलू लागला. तो म्हणाला, “रामू, मला सोड. मी जादूचा मासा आहे. तुला हवे ते मी देईन.” रामू आश्चर्यचकित झाला. पण तो विचारात पडला. त्याला खूप श्रीमंत व्हायचे नव्हते.
रामू म्हणाला, “मला फक्त शांत जीवन हवे आहे.” हे ऐकून मासा हसला. त्याने रामूला धन्यवाद दिले. रामूने त्या माशाला नदीत सोडून दिले. तो घरी परतला.
दुसऱ्या दिवशी रामूला जाळ्यात खूप मासे मिळाले. त्याचे काम चांगले चालू लागले. त्याला पुरेसे पैसे मिळू लागले. तो आनंदी झाला. पण तो गर्विष्ठ झाला नाही.
रामूची बायको मात्र लालची होती. तिने रामूला पुन्हा माशाला पकडायला सांगितले. रामू नदीकाठी गेला. सोनेरी मासा पुन्हा दिसला. बायकोने जास्त मागण्या केल्या. मोठे घर, खूप पैसा, नोकर अशी मागणी केली.
सोनेरी मासा दुःखी झाला. तो म्हणाला, “लालच चांगली नाही.” आणि तो गायब झाला. रामू घरी परतला. त्याचे सगळे पुन्हा पूर्वीसारखे झाले. छोटं घर आणि साधं जीवन.
रामूला आपली चूक कळली. तो समाधानी राहू लागला. त्याने मिळालेल्यात आनंद मानला.
👉 बोध: लालच करू नये. समाधानातच खरे सुख असते. 🌈

Leave a Reply