एका लहानशा गावात शंभू नावाचा एक शेतकरी राहत होता. त्याच्याकडे एक गाढव होते. त्या गाढवाचे नाव मंगू होते.
मंगू खूप आळशी होते. त्याला काम करायला अजिबात आवडत नव्हते. तो नेहमी झोपायचा आणि आळस करायचा.
शंभू रोज मंगूला घेऊन शेतात जायचा. मंगूला पाणी, गवत किंवा धान्य वाहून न्यायचे काम असायचे. पण मंगू नेहमी रस्त्यात बसून राहायचा.
कधी तो चालायला नकार द्यायचा. कधी तो झोपून जायचा. शंभू खूप समजावायचा, पण मंगू ऐकत नसे.
एक दिवस शंभू मंगूच्या पाठीवर मीठाचे पोते ठेवून बाजारात निघाला. वाटेत एक लहान नदी लागली.
नदी पाहताच मंगूच्या डोक्यात खोडी आली. तो विचार करू लागला, “जर मी पाण्यात बसलो, तर ओझे हलके होईल.” तो लगेच नदीत बसला.
पाण्यात बसताच मीठ विरघळले. ओझे हलके झाले. मंगू खुश झाला. तो हसत हसत चालू लागला. शंभूला सगळे कळले, पण तो काही बोलला नाही.
दुसऱ्या दिवशी शंभूने मंगूच्या पाठीवर कापसाची पोती ठेवली. पुन्हा नदी आली. मंगू पुन्हा पाण्यात बसला. पण यावेळी कापूस पाणी शोषून जड झाला. मंगूला उठताही येईना. त्याला खूप त्रास झाला.
शंभूने मंगूला बाहेर काढले. तो म्हणाला, “आळस आणि चलाखी नेहमी उपयोगी पडत नाही.” मंगूला आपली चूक कळली. तो खूप लाजला.
त्या दिवसापासून मंगू नीट काम करू लागला. तो आळस सोडून मेहनत करू लागला. शंभूही त्याची चांगली काळजी घेऊ लागला. दोघेही आनंदाने राहू लागले.
👉 बोध: आळस आणि फसवणूक केल्यास नुकसान होते. मेहनत केल्यानेच यश मिळते. 💪😊
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply