एका छोट्याशा गावात रोहन नावाचा एक गरीब पण चांगला मुलगा राहत होता. तो आईवडिलांसोबत छोट्या घरात राहत होता. रोहन रोज शाळेत जायचा. तो मन लावून अभ्यास करायचा. घरी आल्यावर तो आईला घरकामात मदत करायचा.
एक दिवस रोहन शाळेतून परतत होता. वाटेत त्याला एक जुनी, फाटकी पिशवी दिसली. ती रस्त्याच्या कडेला पडलेली होती. कोणी आसपास दिसत नव्हते. रोहनने ती पिशवी उचलली. त्याने आजूबाजूला पाहिले. पिशवी कुणाचीच वाटत नव्हती.
रोहन पिशवी घरी घेऊन गेला. त्याने ती उघडली. पिशवी आतून रिकामी होती. पण ती खूप हलकी वाटत होती. रोहनने ती बाजूला ठेवली. रात्री झोपण्याआधी त्याने पिशवीत एक जुनी वही ठेवली. सकाळी उठून पाहिले, तर त्या वहीसोबत एक नवीन वहीही पिशवीत होती.
रोहन आश्चर्यचकित झाला. त्याने आईला सांगितले. आईने विश्वास ठेवला नाही. रोहनने पिशवीत थोडे धान्य ठेवले. दुसऱ्या दिवशी धान्य दुप्पट झाले होते. तेव्हा आईवडिलांनाही समजले की ही जादूची पिशवी आहे.
रोहन खूप आनंदी झाला. पण तो लालची झाला नाही. त्याने ठरवले की पिशवीचा उपयोग फक्त चांगल्या कामासाठी करायचा. त्याने गरिबांना अन्न दिले. शाळेत गरजू मुलांना पुस्तके दिली. गावातील आजारी लोकांना मदत केली.
हळूहळू गावात आनंद पसरला. लोक एकमेकांना मदत करू लागले. रोहनचे नाव सगळीकडे आदराने घेतले जाऊ लागले. रोहन मात्र साधाच राहिला. त्याला गर्व वाटला नाही.
एक दिवस पिशवीने काम करणे बंद केले. रोहन दुःखी झाला. तेवढ्यात त्याला एक आवाज ऐकू आला. आवाज म्हणाला, “तू जादूपेक्षा चांगुलपणावर विश्वास ठेवला. म्हणूनच तू खरा श्रीमंत आहेस.”
रोहन हसला. त्याला कळले की जादूची पिशवी नव्हे, तर त्याचे चांगले मनच खरी जादू होती.
👉 बोध: चांगुलपणा, मदत आणि समाधान यातच खरे सुख असते. ✨👜
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply