एका दाट आणि सुंदर जंगलात गज्या नावाचा एक मोठा हत्ती राहत होता. गज्या आकाराने मोठा होता, पण मनाने खूप दयाळू होता.
जंगलातील सगळे प्राणी त्याला आदराने पाहायचे. तो नेहमी म्हणायचा, “आपण मोठे असलो, तरी लहानांना मदत केली पाहिजे.”
त्या जंगलात ससा, हरिण, माकड, कासव, पक्षी आणि अनेक प्राणी राहत होते. एखादा प्राणी अडचणीत सापडला, तर गज्या लगेच मदतीला जायचा. कुणाला पाणी हवे असेल, तर तो सोंडेने पाणी आणून द्यायचा.
कुणाला झाडाखाली अडकलेले फळ हवे असेल, तर तो सहज तोडून द्यायचा.
एक दिवस जोरदार पाऊस पडला. नदीला पूर आला. जंगलातील वाटा पाण्याखाली गेल्या. काही लहान प्राणी नदीच्या काठावर अडकले. ससा आणि हरिण खूप घाबरले. त्यांना नदी ओलांडता येत नव्हती.
गज्याने हे पाहिले. तो लगेच नदीकाठी आला. त्याने आपली मोठी पाठ पुढे केली. तो म्हणाला, “घाबरू नका. माझ्या पाठीवर बसा.” एकेक करून ससा, हरिण आणि इतर प्राणी गज्याच्या पाठीवर बसले. गज्याने सावकाश नदी ओलांडली. सगळे प्राणी सुरक्षित पोहोचले.
थोड्याच वेळात कासवही अडकलेले दिसले. गज्याने त्यालाही मदत केली. कासव म्हणाले, “तू खूप चांगला आहेस.” गज्या हसला. तो म्हणाला, “मदत करणे हेच खरे बळ आहे.”
काही दिवसांनी गज्या स्वतः अडचणीत सापडला. तो चिखलात अडकला. त्याला हलता येईना. तेव्हा सगळे प्राणी एकत्र आले. माकडाने दोर आणला.
सशाने इतरांना बोलावले. सगळ्यांनी मिळून गज्याला बाहेर काढले.
गज्याच्या डोळ्यात आनंदाचे पाणी आले. त्याला कळले की मदत केल्यास मदत परत मिळते. जंगल पुन्हा आनंदी झाले.
👉 बोध: जो इतरांना मदत करतो, त्याला वेळ आली की सगळे मदत करतात. 🤝🐘

Leave a Reply