एकदा एका छोट्या गावाजवळ एक मोठे जंगल होते. त्या जंगलात एक गरीब लाकूडतोड्या राहत होता. तो खूप मेहनती आणि प्रामाणिक होता. तो रोज सकाळी लवकर उठत असे.
तो आपली कुऱ्हाड घेऊन जंगलात जात असे. दिवसभर लाकूड तोडून तो संध्याकाळी घरी परत येत असे. त्याच्या कष्टावरच त्याचे घर चालत होते.
एक दिवस तो जंगलात नदीकाठी लाकूड तोडत होता. नदीचे पाणी खूप खोल आणि स्वच्छ होते. लाकूड तोडताना त्याच्या हातातून अचानक कुऱ्हाड निसटली. ती थेट नदीत पडली.
कुऱ्हाड पाण्यात बुडाली आणि दिसेनाशी झाली. लाकूडतोड्या खूप घाबरला आणि दुःखी झाला.
तो नदीकाठी बसला. तो विचार करू लागला. त्याच्याकडे दुसरी कुऱ्हाड नव्हती. काम कसे करायचे, हा मोठा प्रश्न होता. त्याच्या डोळ्यात पाणी आले. तो देवाचे नाव घेऊ लागला.
तेवढ्यात नदीतून एक देव प्रकट झाला. देवाने लाकूडतोड्याला रडताना पाहिले. देवाने त्याला रडण्याचे कारण विचारले. लाकूडतोड्याने सगळी गोष्ट प्रामाणिकपणे सांगितली. देवाला त्याची दया आली.
देवाने नदीत हात घातला. त्याने सोन्याची कुऱ्हाड बाहेर काढली. देवाने विचारले की ही तुझी कुऱ्हाड आहे का. लाकूडतोड्याने शांतपणे नाही असे सांगितले. नंतर देवाने चांदीची कुऱ्हाड दाखवली. लाकूडतोड्याने पुन्हा नाही असेच सांगितले.
शेवटी देवाने लोखंडाची कुऱ्हाड बाहेर काढली. ती पाहून लाकूडतोड्या आनंदी झाला. त्याने सांगितले की हीच त्याची कुऱ्हाड आहे. देव लाकूडतोड्याच्या प्रामाणिकपणावर खूप खुश झाला.
देवाने बक्षीस म्हणून त्याला तिन्ही कुऱ्हाडी दिल्या. लाकूडतोड्याने देवाचे आभार मानले. तो आनंदाने घरी गेला. त्यानंतर तो सुखाने जीवन जगू लागला.
बोध: प्रामाणिकपणा नेहमीच यश देतो.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply