एकदा एका छोट्या गावात रामू नावाचा एक गरीब मुलगा राहत होता. तो खूप प्रामाणिक आणि मेहनती होता. तो रोज सकाळी लवकर उठत असे आणि आई-वडिलांना घरच्या कामात मदत करत असे.
शाळेत तो मन लावून अभ्यास करत असे. शिक्षक त्याचे कौतुक करत. तरीसुद्धा त्यांचे घर खूप साधे होते आणि कधी कधी अन्नाची कमतरता भासत असे.
गावाच्या बाहेर एक मोठे आणि जुने आंब्याचे झाड होते. ते झाड खूप वर्षांचे होते. गावातील लोक म्हणत की त्या झाडात जादू आहे, पण बहुतेक लोक त्यावर विश्वास ठेवत नव्हते.
रामू मात्र त्या झाडाजवळ रोज खेळायला जात असे. त्याला ते झाड खूप आवडत होते आणि तो तिथे बसून विश्रांती घेत असे.
एक दिवस रामू झाडाखाली बसला असताना त्याला खूप भूक लागली होती. तेवढ्यात अचानक झाडावरून एक मोठा, पिवळा आणि चमकदार आंबा खाली पडला. रामूने तो आंबा उचलला. तो आंबा खूप वेगळा दिसत होता.
रामूला थोडी भीती वाटली, पण भूक जास्त असल्यामुळे त्याने आंब्याचा एक घास घेतला.
आंबा खाताच रामूला वेगळेच वाटले. त्याच्या अंगात जणू नवीन ताकद आली. तो लगेच घरी गेला. घरी गेल्यावर त्याने पाहिले की घरात भरपूर अन्न तयार झाले होते. आई-वडील खूप आश्चर्यचकित झाले. रामूलाही खूप आनंद झाला.
दुसऱ्या दिवशी रामूने पुन्हा तो आंबा खाल्ला. त्या दिवशी त्याची आई आजारी होती. थोड्याच वेळात आई बरी झाली. तेव्हा रामूला समजले की हा आंबा जादूचा आहे. त्याने ठरवले की हा आंबा तो फक्त चांगल्या कामासाठीच वापरणार.
रामू गावातील लोकांना मदत करू लागला. आजारी लोक बरे होऊ लागले. दुःखी लोक आनंदी झाले. गावातील लोक रामूवर प्रेम करू लागले. एक दिवस आंब्याची जादू थांबली, पण रामूचा चांगुलपणा कायम राहिला.
बोध: चांगले विचार आणि चांगली कृती हीच खरी जादू आहे.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply