🕳️ जादूची विहीर 💧

एकदा एका छोट्या गावात एक जुनी विहीर होती. ती विहीर गावाच्या थोडी बाहेर होती. ती विहीर खूप वर्षांपासून तिथे होती.

गावातील लोक त्या विहिरीबद्दल वेगवेगळ्या गोष्टी सांगत असत. काही लोक म्हणत की ती जादूची विहीर आहे.

त्या गावात मोहन नावाचा एक गरीब पण हुशार मुलगा राहत होता. तो खूप प्रामाणिक होता. तो रोज शाळेत जात असे आणि आई-वडिलांना मदत करत असे. गावातील लोक त्याच्यावर प्रेम करत होते.

एक दिवस गावात पाण्याची कमतरता झाली. इतर विहिरी कोरड्या पडल्या. लोक खूप चिंतेत पडले. तेव्हा काही जणांना त्या जुन्या विहिरीची आठवण झाली. पण कोणीही तिथे जायला धजावत नव्हते. सगळ्यांना भीती वाटत होती.

मोहनने ठरवले की तो त्या विहिरीजवळ जाईल. तो धीराने विहिरीजवळ गेला. त्याने विहिरीत डोकावून पाहिले. तेवढ्यात विहिरीतून एक गोड आवाज आला. त्या आवाजाने विचारले की तू काय हवे आहेस.

मोहन घाबरला नाही. त्याने प्रामाणिकपणे सांगितले की गावाला पाणी हवे आहे. लोक तहानलेले आहेत. आवाजाला मोहनचे बोलणे आवडले. विहिरीतले पाणी हळूहळू वर येऊ लागले.

थोड्याच वेळात विहीर पाण्याने भरली. गावातील लोक आनंदाने तिथे आले. सगळ्यांना भरपूर पाणी मिळाले. लोक खूप खुश झाले. त्यांनी मोहनचे कौतुक केले.

विहिरीतील आवाजाने मोहनला सांगितले की ही जादू फक्त चांगल्या आणि प्रामाणिक लोकांसाठीच काम करते. मोहनने ते लक्षात ठेवले. तो कधीही गर्व करू लागला नाही.

त्या दिवसापासून गावात पुन्हा आनंद आला. लोक एकमेकांना मदत करू लागले. जादूची विहीर गावासाठी वरदान ठरली.

बोध: प्रामाणिकपणा आणि धैर्य यामुळे चांगले परिणाम मिळतात.

🔗 हा लेख शेअर करा

WhatsApp Facebook Twitter 🖨️ Print 🔗 Copy Link