एकदा एका छोट्या गावाजवळ डोंगरावर एक मेंढपाळ राहत होता. त्याचे नाव रमेश होते. त्याच्याकडे अनेक मेंढ्या होत्या. तो रोज सकाळी मेंढ्या घेऊन डोंगरावर चरायला जायचा. दिवसभर मेंढ्यांची काळजी घेणे हेच त्याचे काम होते.
रमेशला मेंढ्या चारताना खूप कंटाळा येत असे. डोंगरावर तो एकटाच असे. त्याला खेळायला कोणी नसे. त्यामुळे तो वेळ काढण्यासाठी वेगवेगळ्या खोड्या काढू लागला. एक दिवस त्याच्या डोक्यात एक वाईट कल्पना आली.
तो जोरजोरात ओरडू लागला, “वाघ आला! वाघ आला!”
हे ऐकून गावातील लोक घाबरले. सगळे लोक काठ्या घेऊन डोंगरावर धावत आले. पण तिथे वाघ नव्हता.
रमेश हसत होता. लोकांना खूप राग आला, पण त्यांनी त्याला समजावून सांगून सोडून दिले.
काही दिवसांनी रमेशने पुन्हा तेच केले. त्याने पुन्हा “वाघ आला!” असे ओरडले. पुन्हा गावातील लोक धावत आले.
पुन्हा वाघ नव्हता. यावेळी लोकांना फारच राग आला. त्यांनी रमेशला खोटे बोलू नकोस, असे बजावले आणि निघून गेले.
काही दिवसांनी खरंच एक वाघ डोंगरावर आला. वाघ मेंढ्यांजवळ येऊ लागला. रमेश खूप घाबरला. तो जोरजोरात ओरडू लागला, “वाघ आला! वाघ आला!” पण यावेळी कोणीच आले नाही. लोकांना वाटले की रमेश पुन्हा खोटे बोलत आहे.
वाघाने अनेक मेंढ्या पळवून नेल्या. रमेश खूप दुःखी झाला. त्याला आपली चूक समजली. खोटे बोलल्यामुळे कोणीही त्याच्यावर विश्वास ठेवला नाही. तो रडत घरी परत गेला.
त्या दिवसापासून रमेशने कधीही खोटे बोलले नाही. तो प्रामाणिकपणे आपले काम करू लागला.
बोध: खोटे बोलणाऱ्यावर कोणीही विश्वास ठेवत नाही.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply