एका छोट्याशा गावाच्या बाहेर एक जुने, मोठे आणि दाट पानांचे झाड होते. ते झाड खूप वर्षांपासून तिथे उभे होते.
गावातील लोक त्याला “बोलणारे झाड” म्हणत, कारण अशी एक कथा पसरलेली होती की हे झाड चांगल्या आणि प्रामाणिक माणसांशी बोलते. पण आजकाल कोणीही त्या गोष्टीवर विश्वास ठेवत नव्हते.
त्या गावात राहुल नावाचा एक गरीब पण हुशार मुलगा राहत होता. त्याचे आई-वडील शेतमजूर होते. राहुलला खूप शिकायचे होते, पण पैशांची अडचण असल्यामुळे तो नेहमी चिंतेत असायचा.
एक दिवस शाळेतून परतताना तो थकून त्या मोठ्या झाडाखाली बसला. डोळ्यात पाणी आणून तो देवाला मदत मागू लागला.
तेवढ्यात त्याला कोणीतरी हळू आवाजात विचारले, “बाळा, तू एवढा दुःखी का आहेस?” राहुल घाबरून आजूबाजूला पाहू लागला. मग त्याच्या लक्षात आले की तो आवाज झाडातून येत आहे.
सुरुवातीला त्याला विश्वासच बसला नाही. पण झाडाने पुन्हा प्रेमाने विचारल्यावर राहुलने आपली सगळी हकीकत सांगितली.
झाड म्हणाले, “दुःख करू नकोस. माझ्या फांद्यांवर अनेक फळे आहेत. ती प्रामाणिकपणे विक आणि मिळालेल्या पैशांतून आपले शिक्षण पूर्ण कर.” राहुलने झाडाचे ऐकले. तो रोज फळे गोळा करून बाजारात विकू लागला.
हळूहळू त्याने शाळेचे, नंतर कॉलेजचे शिक्षण पूर्ण केले.
वर्षांनंतर राहुल मोठा अधिकारी झाला. तो गावात परत आला तेव्हा लोकांनी त्या झाडाला तोडण्याचा विचार केला.
राहुलने लगेच त्यांना थांबवले आणि त्या झाडामुळेच आपले आयुष्य बदलले हे सर्वांना सांगितले.
ते झाड आजही गावाजवळ उभे आहे.
👉 बोध: प्रामाणिकपणा आणि निसर्गावर विश्वास ठेवल्यास जीवनात यश नक्की मिळते. 🌱

Leave a Reply