एका विशाल वडाच्या झाडावर अनेक पक्षी राहायचे. एके दिवशी सकाळी, एक क्रूर शिकारी तिथे आला. त्याने झाडाखाली तांदळाचे दाणे पसरले आणि त्यावर आपले जाळे अतिशय शिताफीने टाकले. तो स्वतः एका झुडपामागे लपून बसला आणि कोणीतरी जाळ्यात अडकण्याची वाट पाहू लागला.
काही वेळाने चित्रग्रीव नावाचा कबुतरांचा राजा आपल्या मोठ्या थव्यासोबत आकाशातून जात होता. उडता उडता कबुतरांची नजर जमिनीवर पडलेल्या पांढऱ्याशुभ्र तांदळाच्या दाण्यांवर पडली. दाणे पाहून सर्व कबुतरांच्या तोंडाला पाणी सुटले.
शहाण्या चित्रग्रीवाने त्यांना थांबवले, “मित्रांनो, थांबा! या निर्जन जंगलात इतके तांदूळ कुठून आले? नक्कीच यात काहीतरी काळं-बेरं आहे. लोभापायी खाली उतरणे धोक्याचे ठरेल.” पण भुकेलेल्या कबुतरांनी आपल्या राजाचे ऐकले नाही. ती दाणे खाण्याच्या ओढीने खाली उतरली.
जशी कबुतरे दाणे खाऊ लागली, तसे दबा धरून बसलेल्या शिकाऱ्याने जाळे ओढले. क्षणात सर्व कबुतरे जाळ्यात अडकली. आता प्रत्येक कबूतर घाबरून स्वतःच्या जिवासाठी धडपडू लागले आणि वेगवेळ्या दिशेला उडू लागले. शिकारी आनंदाने त्यांच्याकडे धावत येत होता.
चित्रग्रीव ओरडला, “घाबरू नका! जर तुम्ही वेगवेगळे प्रयत्न केलेत, तर शिकारी तुम्हा सर्वांना पकडेल. पण जर आपण सर्वांनी मिळून ‘एक’ होऊन ताकद लावली, तर आपण वाचू शकतो. मी ‘एक, दोन, तीन’ म्हणताच सर्वांनी एकाच वेळी पूर्ण ताकदीनिशी वर उडायचे!”
राजाचा शब्द मानता च सर्व कबुतरांनी एकाच वेळी पंख फडफडावले. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, ते संपूर्ण जाळ्यासकट आकाशात उडाले. शिकारी बघतच राहिला, तो त्यांच्या मागे धावला, पण कबुतरांची एकी इतकी प्रबळ होती की ते जाळे घेऊन आकाशात उंच निघून गेले.
चित्रग्रीव त्यांना आपल्या एका जुन्या मित्राकडे घेऊन गेला, जो एक हिरण्यक नावाचा उंदीर होता. हिरण्यकने आपल्या तीक्ष्ण दातांनी जाळे कुरतडले आणि सर्व कबुतरांची सुटका केली. अशा प्रकारे एकीच्या बळावर आणि संकटात मित्राच्या मदतीने कबुतरांचे प्राण वाचले.
बोध (Moral):
“संहतिः कार्यसाधिका ।” अर्थात: एकीमध्ये मोठे बळ असते. जेव्हा लहान लहान घटक एकत्र येतात, तेव्हा ते मोठ्या संकटावरही सहज मात करू शकतात. एकजुटीने केलेले काम नेहमी यशस्वी होते.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply