अंध आणि कुबडा

एका नगरात एक अंध माणूस आणि एक कुबडा (ज्याची पाठ वाकलेली आहे) माणूस राहत होते. दोघेही मित्र होते आणि अन्नासाठी मिळून भिक्षा मागत असत. अंधाकडे पाय होते पण डोळे नव्हते, तर कुबड्याकडे डोळे होते पण तो नीट चालू शकत नव्हता. त्यामुळे अंध आपल्या खांद्यावर कुबड्याला बसवायचा आणि कुबडा त्याला रस्ता दाखवायचा.

एके दिवशी त्यांना एका राजवाड्याच्या मागच्या बाजूला खूप सारे पक्वान्न आणि खिरीचे भांडे दिसले. त्यांनी ते चोरून खाण्याचे ठरवले. कुबड्याच्या मार्गदर्शनाखाली अंधाने ते भांडे उचलले आणि दोघे एका निर्जन ठिकाणी गेले.

खिरीचे भांडे गरम होते आणि त्यात चुकून एक विषारी साप पडला होता, जो शिजल्यामुळे रस्सारूप झाला होता. कुबड्याला वाटले की यात मास आहे. त्याने आधी स्वतः खाल्ले आणि मग अंधाला दिले.

चमत्कार १: ते विषारी मिश्रण खाल्ल्यामुळे अंधाच्या डोळ्यांतील दोष निघून गेला आणि त्याला दिसू लागले. त्याला समोर कुबडा दिसला आणि त्याने आनंदाच्या भरात कुबड्याला कडकडून मिठी मारली.

चमत्कार २: मिठी मारताना अंधाने इतक्या जोरात कुबड्याला दाबले की, कुबड्याच्या पाठीचे हाड सरळ झाले आणि त्याचे कूबड निघून गेले. आता दोघेही धष्टपुष्ट आणि निरोगी झाले होते.

पण, या आनंदाच्या भरात त्यांच्यात भांडण सुरू झाले. दोघेही म्हणू लागले की, “माझ्यामुळे तुझे नशीब उघडले.” अंध म्हणाला, “मी तुला खांद्यावर नेले म्हणून तुला अन्न मिळाले,” तर कुबडा म्हणाला, “मी रस्ता दाखवला म्हणून तू वाचलास.” भांडण इतके वाढले की ते राजाच्या दरबारात गेले.

राजाला जेव्हा हे समजले की त्यांनी राजवाड्यातील खीर चोरली होती, तेव्हा राजाने त्यांना शिक्षा देण्याचे ठरवले. पण त्यांचे नशीब इतके प्रबळ होते की, ज्या सापाच्या विषामुळे ते बरे झाले होते, तो साप प्रत्यक्षात राजाच्या शत्रूने पाठवलेला होता. उलट या दोघांनी ती खीर खाल्ल्यामुळे राजाचा जीव वाचला होता. राजाने त्यांना शिक्षा देण्याऐवजी बक्षीस दिले आणि सोडून दिले.

बोध (Moral):

“नशिबाची साथ असेल तर संकटातूनही मार्ग निघतो, पण मित्रांनी आपापसात कधीही अहंकार करू नये.” (Fortune favors the brave, but mutual respect is necessary even in success.)

🔗 हा लेख शेअर करा

WhatsApp Facebook Twitter 🖨️ Print 🔗 Copy Link