एका जंगलात गोमायू नावाचा एक भुकेलेला कोल्हा अन्नाच्या शोधात इकडे-तिकडे फिरत होता. फिरता फिरता तो एका जुन्या युद्धभूमीवर पोहोचला. तिथे शांतता होती, पण अचानक त्याला एक प्रचंड मोठा आवाज ऐकू आला— “धम्… धम्… धम्!”
तो भयानक आवाज ऐकून कोल्हा थरथर कापू लागला. त्याने विचार केला, “अरे बापरे! हा आवाज तर खूपच मोठा आहे. नक्कीच इथे कोणीतरी महाकाय राक्षस किंवा विचित्र प्राणी असावा. आता माझे मरण नक्की आहे. मी इथून पळून गेलेलेच बरे.”
पण पळून जाण्यापूर्वी त्याच्या मनात विचार आला, “असं पळून जाणं भ्याडपणाचं ठरेल. आधी आपण लांबून बघूया तर खरे की हा आवाज नक्की येतोय कुठून?”
कोल्हा सावधपणे आवाजाच्या दिशेने सरकला. त्याने पाहिले की, तिथे झाडांच्या झुडपात एक युद्धाचा नगारा पडलेला आहे. वाऱ्याच्या वेगामुळे झाडाची एक वाळलेली फांदी त्या नगाऱ्यावर वारंवार आपटत होती, ज्यामुळे तो मोठा आवाज निर्माण होत होता.
कोल्ह्याला हसू आले. त्याने विचार केला, “अरे, हा तर फक्त एक निर्जीव नगारा आहे!” मग त्याच्या मनात दुसरी शंका आली, “हा इतका मोठा आहे, म्हणजे याच्या आत नक्कीच चरबी किंवा मांस भरलेले असणार. आज तर मेजवानीच होणार!”
कोल्ह्याने मोठ्या आशेने नगाऱ्याचे चामडे आपल्या तीक्ष्ण दातांनी फाडले आणि तो आत शिरला. पण आत पाहतो तर काय? तो नगारा आतल्या बाजूने पूर्णपणे पोकळ होता! तिथे खाण्यासारखे काहीच नव्हते.
कोल्हा स्वतःशीच म्हणाला, “मी विनाकारण याच्या आवाजाला घाबरलो होतो आणि विनाकारण याच्यात मांस असेल अशी आशा धरली होती.”
बोध (Moral):
“अत्युत्कटं ध्वनिं श्रुत्वा न भेतव्यं कथंचन ।” अर्थात: केवळ मोठ्या आवाजाला घाबरून जाऊ नये. अनेकदा मोठ्या बाता मारणारे किंवा मोठा आवाज करणारे लोक आतून पोकळ असतात. सत्याची पारख केल्याशिवाय कोणताही निर्णय घेऊ नये.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply