एका विस्तीर्ण झाडावर भारुंड नावाचा एक विचित्र पक्षी राहत होता. त्याचे शरीर एकच होते, पण त्याला दोन डोकी आणि दोन चोची होत्या. जरी त्यांची शरीराची हालचाल एकच होती, तरी दोन्ही डोकी स्वतंत्रपणे विचार करू शकत होती.
एके दिवशी त्या पक्ष्याला नदीकाठी फिरताना एक अतिशय मधुर आणि रसाळ अमृतासारखे फळ दिसले. उजव्या बाजूच्या तोंडाने ते फळ पटकन आपल्या चोचीत धरले आणि खाण्यास सुरुवात केली. फळ इतके चविष्ट होते की उजवे तोंड आनंदाने गाऊ लागले.
हे पाहून डाव्या बाजूचे तोंड म्हणाले, “अरे मित्रा, हे फळ खरोखरच खूप चविष्ट दिसतेय. थोडे मलाही चाखायला दे ना! मलाही त्याची चव घ्यायची आहे.”
तेव्हा उजव्या तोंडाने गर्वाने उत्तर दिले, “काय गरज आहे? शेवटी आपले पोट तर एकच आहे ना! मी खाल्ले काय किंवा तू खाल्ले काय, भूक तर दोघांचीच मरेल. आणि हे फळ इतके दुर्मिळ आहे की मला ते कोणासोबतही वाटून घ्यायचे नाहीये.”
डाव्या तोंडाला या उत्तराचा खूप अपमान वाटला. त्याला खूप राग आला. त्याने मनात ठरवले की, “ठीक आहे, जर तुला माझ्याशी वाटून घ्यायचे नसेल, तर मी तुला याची अद्दल घडवीन.”
काही अंतर पुढे गेल्यावर डाव्या तोंडाला एका झाडावर एक विषारी फळ दिसले. डावे तोंड ओरडले, “हे बघ मूर्खा, तू मला ते गोड फळ दिले नाहीस ना? आता बघ, मी हे विषारी फळ खाणार आहे. यामुळे तुझा मृत्यू होईल आणि तुला तुझ्या अहंकाराची शिक्षा मिळेल!”
उजवे तोंड घाबरले आणि गयावया करू लागले, “अरे नको! असे करू नकोस! जर तू ते विषारी फळ खाल्ले, तर आपण दोघेही मरू. कारण आपले शरीर आणि प्राण तर एकच आहेत.”
पण डावे तोंड रागाने अंध झाले होते. त्याने उजव्या तोंडाचे काहीही ऐकले नाही आणि ते विषारी फळ खाऊन टाकले. थोड्याच वेळात ते विष संपूर्ण शरीरात पसरले आणि त्या एकाच शरीराच्या दोन्ही तोंडांचा (पक्ष्याचा) जागीच मृत्यू झाला.
बोध (Moral):
“एकाच कुटुंबातील किंवा संस्थेतील लोकांनी आपापसात भांडू नये. जर आपण एकाच नावेतून प्रवास करत असू आणि आपल्यात फूट पडली, तर नाव बुडणार आणि सर्वांचाच अंत होणार हे निश्चित असते.”
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply