उंट आणि घंटा

एका नगरात एक व्यापारी राहत होता. त्याच्याकडे अनेक उंट होते, ज्यांचा वापर तो माल वाहून नेण्यासाठी करायचा. त्या कळपात एक मूर्ख आणि उनाड उंट होता. तो नेहमी कळपापासून दूर फिरायचा आणि मनाला येईल तसे वागायचा.

व्यापाऱ्याने त्या उंटाची ओळख पटावी आणि तो हरवू नये, म्हणून त्याच्या गळ्यात एक मोठी आणि खणखणीत घंटा बांधली. त्या उंटाला वाटले की ही घंटा म्हणजे माझा दागिना आहे आणि मी इतरांपेक्षा वेगळा आणि श्रेष्ठ आहे. तो अभिमानाने आपली मान उंच करून चालायचा जेणेकरून घंटेचा आवाज जास्त येईल.

एके दिवशी उंटांचा कळप जंगलातून जात असताना, हा उंट नेहमीप्रमाणे फाट्यावर फुटला आणि लांबवर चरत गेला. तो हिरवेगार गवत खाण्यात इतका मग्न झाला की त्याला काळ-वेळेचे भान राहिले नाही. तो खूप आतल्या जंगलात पोहोचला.

तिथे जवळच एक सिंह विश्रांती घेत होता. जंगलात सगळीकडे शांतता होती. अचानक सिंहाला त्या घंटेचा ‘टण-टण’ असा आवाज ऐकू आला. सिंह सावध झाला. त्याला वाटले की शिकारीचा मोठा प्राणी जवळच असावा. सिंहाने आवाजाच्या दिशेने शोध घ्यायला सुरुवात केली.

उंटाला मात्र काहीच माहिती नव्हते. तो आनंदाने मान हलवत होता, ज्यामुळे घंटेचा आवाज अधिकच जोरात येत होता. सिंहाने झाडांच्या आडून पाहिले, तर त्याला एक धष्टपुष्ट उंट दिसला. सिंहासाठी हे उत्तम भोजन होते. ताकदवान उंटाला शोधणे कठीण असते, पण या उंटाने स्वतःच आपल्या घंटेच्या आवाजाने सिंहाला रस्ता दाखवला होता.

सिंहाने उंटावर झडप घातली आणि त्याला ठार केले. त्या बिचाऱ्या उंटाचा अंत केवळ त्याच्या प्रदर्शन करण्याच्या वृत्तीमुळे आणि घंटेच्या आवाजामुळे झाला.

बोध (Moral):

“विनाकारण स्वतःचे प्रदर्शन करू नये किंवा अनावश्यक ठिकाणी आवाज करू नये. शत्रूच्या प्रदेशात आपले अस्तित्व गुपित ठेवणेच शहाणपणाचे असते.” (Self-display or making unnecessary noise in a dangerous environment can lead to one’s own destruction.)

🔗 हा लेख शेअर करा

WhatsApp Facebook Twitter 🖨️ Print 🔗 Copy Link