एका विस्तीर्ण वडाच्या झाडावर एक हंस राहत होता. तो दिसायला अत्यंत शुभ्र, शांत आणि विवेकी होता. त्याच झाडाच्या एका ढोलीत एक घुबड राहायला आले. दोघांची ओळख झाली आणि हळूहळू त्यांच्यात मैत्री झाली. हंस दिवसा अन्नाच्या शोधात बाहेर जायचा आणि घुबड रात्री बाहेर पडायचे, तरीही फांदीवर बसून ते गप्पा मारत असत.
एके दिवशी एक शिकारी त्या झाडाखाली विश्रांती घेण्यासाठी आला. दुपारची वेळ होती आणि ऊन खूप कडक होते. शिकारी गाढ झोपला होता. झोपेत असताना त्याच्या चेहऱ्यावर सूर्याची किरणे येऊ लागली. आपल्या मित्राच्या (शिकारीच्या) चेहऱ्यावर ऊन पडत आहे हे पाहून, दयाळू हंसाने आपले पंख पसरले आणि शिकाऱ्यावर सावली धरली.
काही वेळाने, त्या झाडावर बसलेल्या घुबडाला काहीतरी खुडबूड ऐकू आली. घुबडाचा स्वभाव मुळातच विचित्र आणि कर्कश होता. त्याने कसलाही विचार न करता एक विचित्र आणि अशुभ ओरड केली. तो भयानक आवाज ऐकून शिकारी दचकून जागा झाला.
जागा होताच शिकाऱ्याने वर पाहिले. त्याला समोर हंसाने पंख पसरलेले दिसले. शिकारी रागीट होता, त्याला वाटले की या पक्ष्यामुळेच माझी झोपमोड झाली आणि हाच पक्षी मला काहीतरी इजा करणार होता. त्याने तात्काळ आपला धनुष्यबाण उचलला आणि हंसाच्या दिशेने बाण सोडला.
बिचारा निष्पाप हंस जागीच मारला गेला. इकडे घुबड मात्र आवाज करून झाडाच्या ढोलीत (पोकळीत) लपून बसले होते, त्यामुळे त्याला काहीच झाले नाही. केवळ चुकीच्या मैत्रीमुळे आणि घुबडाच्या मूर्खपणामुळे हंसाला आपले प्राण गमवावे लागले.
बोध (Moral):
“ज्याचा स्वभाव आपल्यापेक्षा पूर्णपणे भिन्न आणि दुष्ट आहे, अशा व्यक्तीशी मैत्री करू नये. दुसऱ्याच्या मूर्खपणाची किंमत कधीकधी सज्जन माणसाला आपल्या प्राणाने मोजावी लागते.”
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply