एका समुद्रकिनाऱ्यावर टिटवी (Plover bird) आणि तिचा पती राहत होते. जेव्हा टिटवी अंडी घालण्याची वेळ आली, तेव्हा तिने आपल्या पतीला सुरक्षित जागा शोधायला सांगितली. पती म्हणाला, “हा समुद्रकिनाराच किती सुंदर आणि सुरक्षित आहे, तू इथेच अंडी घाल.”
टिटवी म्हणाली, “नको, भरतीच्या वेळी समुद्राच्या लाटा इथपर्यंत येतात. समुद्र आपल्या पिल्लांना वाहून नेईल.” पण टिटव्याचा आपल्या शक्तीवर खूप गर्व होता, तो म्हणाला, “त्या समुद्राची इतकी हिंमत नाही की तो माझ्या मुलांना हात लावेल!”
समुद्राने हे ऐकले आणि त्याला त्या लहान पक्ष्याचा अहंकार पाहून हसू आले. आपली शक्ती दाखवण्यासाठी समुद्र शांत राहिला, पण जशी टिटवीने अंडी घातली, तशी समुद्राने एक मोठी लाट पाठवली आणि सर्व अंडी आपल्या उदरात खेचून नेली.
टिटवी रडू लागली आणि पतीला म्हणाली, “मी तुला आधीच सावध केले होते!” टिटवा रागावला आणि त्याने समुद्राला धडा शिकवण्याचे ठरवले. त्याने आपल्या मित्रांना—इतर पक्ष्यांना गोळा केले आणि म्हणाला, “आपण आपली चोच मारून हा समुद्र सुकवून टाकूया!”
हे काम अशक्य होते, पण सर्व पक्षी एकत्र आले आणि त्यांनी गरुडाकडे (पक्ष्यांचा राजा) धाव घेतली. गरुडाला आपल्या प्रजेवर झालेला हा अन्याय सहन झाला नाही. त्याने साक्षात भगवान विष्णूंकडे गाऱ्हाणे मांडले. गरुड हा विष्णूंचे वाहन असल्यामुळे विष्णूंनी या प्रकरणात लक्ष घातले.
जेव्हा भगवान विष्णू आपल्या सुदर्शन चक्रासह समुद्रापाशी पोहोचले आणि त्याला सुकवण्याची धमकी दिली, तेव्हा समुद्र प्रचंड घाबरला. त्याने तात्काळ टिटवीची सर्व अंडी सुरक्षितपणे बाहेर काढून दिली आणि त्यांची माफी मागितली. अशा प्रकारे एका छोट्या पक्ष्याने आपल्या चिकाटीने आणि मोठ्यांच्या मदतीने विशाल समुद्रावर विजय मिळवला.
बोध (Moral):
“शत्रू कितीही मोठा असला तरी घाबरून जाऊ नये. योग्य नियोजन, संघटन आणि बलाढ्य मित्रांच्या साहाय्याने मोठ्या संकटावरही मात करता येते.”
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply