एका शांत नदीच्या काठी एक मोठे जांभळाचे झाड होते. त्या झाडावर एक चपळ आणि हुशार माकड राहत होते. झाडावर गोड आणि रसाळ फळे लागत. माकड दिवसभर आनंदाने फळे खायचे आणि गाणी म्हणायचे.
एक दिवस नदीतून एक मगर किनाऱ्यावर आली. ती खूप दमली होती. माकडाने तिला पाहिले आणि विचारले,
“मित्रा, तू इतकी थकलेली का दिसतेस?”
मगर म्हणाली,
“मी खूप वेळ पोहत होते. मला भूकही लागली आहे.”
माकडाने लगेच काही गोड फळे तोडून तिच्याकडे टाकली. मगराने ती खाल्ली आणि खुश झाली. त्या दिवसापासून दोघांची मैत्री झाली. मगर रोज यायची आणि माकड तिला फळे द्यायचे. ते दोघे गप्पा मारायचे.
एक दिवस मगर काही फळे घरी घेऊन गेली. तिच्या बायकोने ती खाल्ली आणि म्हणाली,
“ही फळे इतकी गोड आहेत, तर रोज ही फळे खाणाऱ्या माकडाचे हृदय किती गोड असेल! मला त्याचे हृदय खायचे आहे.”
मगर अडचणीत पडली. पण बायकोच्या हट्टामुळे तिने माकडाला घरी जेवायला बोलावले. माकड तिच्या पाठीवर बसून नदी पार करू लागले.
मध्येच मगर उदास झाली. शेवटी ती म्हणाली,
“मित्रा, मला माफ कर. माझी बायको तुझे हृदय खाणार आहे.”
माकड घाबरले, पण त्याने शांतपणे विचार केला. तो म्हणाला,
“अरे! मी माझे हृदय झाडावरच ठेवले आहे. आधी सांगितले असते तर घेऊन आलो असतो!”
मगर लगेच परत फिरली. किनाऱ्यावर पोहोचताच माकड झाडावर उडी मारून चढले. वरून ते म्हणाले,
“मैत्रीत फसवणूक नसते. तू मला धोका दिलास.”
मगर लाजली आणि शांतपणे निघून गेली.
शिकवण: संकटात शांत बुद्धी जीव वाचवते.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply