एका हिरव्यागार गावाजवळ एक मोठे वडाचे झाड होते. त्या झाडावर एक कावळा राहत होता. कावळा खूप शहाणा होता. त्याने झाडाच्या फांदीवर सुंदर घरटे बांधले होते. त्या घरट्यात त्याची अंडी होती.
कावळा आपल्या अंड्यांवर खूप प्रेम करत होता.
त्याच झाडाच्या मुळाशी एक भुकेला साप राहत होता. तो साप खूप कपटी होता. कावळा अन्न शोधायला गेला की साप हळूच झाडावर चढायचा. तो घरट्यातील अंडी खायचा.
रोज असेच होत होते. कावळा परत आला की त्याला अंडी दिसत नव्हती. तो खूप दुःखी व्हायचा.
कावळ्याने सापाशी बोलण्याचा प्रयत्न केला. तो सापाला म्हणाला, “ही माझी अंडी आहेत. कृपया त्यांना खाऊ नकोस.” पण साप हसला. तो म्हणाला, “मला भूक लागली की मी काहीही खातो.” हे ऐकून कावळा घाबरला.
कावळ्याने रडण्याऐवजी विचार करायला सुरुवात केली. तो म्हणाला, “मी शहाणपणाने उपाय शोधायला हवा.” एक दिवस तो गावाकडे उडून गेला.
तिथे त्याने एका स्त्रीला सोन्याची माळ घातलेली पाहिली. कावळ्याने संधी पाहिली. त्याने ती माळ उचलली.
कावळा उडत उडत झाडाजवळ आला. त्याने ती माळ सापाच्या बिळाजवळ टाकली. थोड्याच वेळात गावातील लोक माळ शोधत आले. त्यांनी बिळाजवळ माळ पाहिली. लोकांनी बिळ खोदायला सुरुवात केली.
बिळ खोदताच साप बाहेर आला. लोक घाबरले. त्यांनी सापाला मारून टाकले. सगळे लोक निघून गेले. झाडाजवळ पुन्हा शांतता झाली.
कावळा खूप आनंदी झाला. त्याचे घरटे आता सुरक्षित होते. त्याची अंडी वाचली होती. कावळ्याने देवाचे आभार मानले. तो आनंदाने आपल्या घरट्यात परतला.
👉 बोध: अडचण आली तरी घाबरू नये. शहाणपणाने विचार केला तर प्रत्येक समस्येचा उपाय नक्की सापडतो.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply