एके काळी जंगलातील सर्व पक्षी एकत्र जमले. त्यांचा कोणताही राजा नव्हता, म्हणून त्यांना अनेक संकटांचा सामना करावा लागत असे. सर्वांनी ठरवले की आपण आपला एक राजा निवडला पाहिजे.
अनेक पक्ष्यांनी आपली मते मांडली. शेवटी सर्वांची नजर एका घुबडावर पडली. घुबडाचे गंभीर रूप, मोठे डोळे आणि शांत स्वभाव पाहून पक्षी म्हणाले, “हे घुबड दिसायला खूप प्रभावशाली आहे. हेच आमचे राजा होण्यासाठी योग्य आहे.”
पक्षांनी राज्याभिषेकाची तयारी सुरू केली. पवित्र पाणी, फुले आणि रत्ने आणली गेली. घुबडाला सोन्याच्या सिंहासनावर बसवण्यात आले. ठीक त्याच वेळी तिथे एक कावळा उडत आला. सर्वांना जमलेले पाहून कावळ्याने विचारले, “अरे, हे काय चालले आहे?”
पक्ष्यांनी सांगितले, “आम्ही घुबडाला आमचा राजा म्हणून निवडले आहे.”
हे ऐकून कावळा हसू लागला आणि म्हणाला, “मित्रांनो, तुम्ही वेडे झाला आहात का? मोर, हंस, पोपट आणि गरुड यांसारखे देखणे आणि पराक्रमी पक्षी असताना, तुम्ही या दिवसा न दिसणाऱ्या, विद्रूप आणि रागीट दिसणाऱ्या घुबडाला राजा का बनवत आहात? हा तर दिवसा अंध असतो, मग संकटाच्या वेळी हा आमचे रक्षण कसा करणार? आणि याचे तोंड बघा, हे आताच इतके भयानक दिसतेय, तर रागाच्या भरात हे किती क्रूर दिसेल!”
कावळ्याचे बोलणे ऐकून पक्ष्यांच्या मनात शंका निर्माण झाली. त्यांना कावळ्याचा विचार पटला. हळूहळू एक-एक करून सर्व पक्षी तिथून निघून गेले.
बिचारे घुबड अजूनही डोळे मिटून राज्याभिषेकाची वाट पाहत होते. जेव्हा त्याने डोळे उघडले, तेव्हा त्याला तिथे फक्त त्याची पत्नी आणि तो कावळा दिसला. त्याने विचारले, “माझा राज्याभिषेक का थांबला? सर्व कुठे गेले?”
कावळ्याने सर्व हकीकत सांगितली. हे ऐकून घुबडाला खूप राग आला. तो कावळ्याला म्हणाला, “तू माझ्या कार्यात अडथळा आणला आहेस. आजपासून माझी आणि तुझी पिढ्यानपिढ्यांची शत्रूता असेल!”
असे म्हणून घुबड तिथून निघून गेले. तेव्हापासून कावळे आणि घुबडं एकमेकांचे कट्टर शत्रू बनले.
बोध (Moral):
“न विना कारणं ब्रूयात् ।” अर्थात: विनाकारण कोणाच्या कामात लुडबुड करू नये किंवा कोणाचा अपमान करू नये. तसेच, आपला नेता निवडताना त्याच्या केवळ रूपावर न जाता त्याच्या गुणांची आणि कार्यक्षमतेची पूर्ण पारख करावी.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply