एका लहानशा गावात राघव नावाचा एक गरीब मुलगा राहत होता. तो खूप मेहनती होता. तो रोज आपल्या आईवडिलांना कामात मदत करत असे. त्यांचे घर छोटे होते, पण मन मोठे होते.
राघव नेहमी प्रामाणिकपणे काम करत होता.
एक दिवस राघव जंगलातून लाकूड आणायला गेला. जंगलात चालताना त्याला जमिनीत अडकलेला जुना मातीचा दिवा दिसला. तो दिवा खूप जुना आणि मळलेला होता.
राघवने तो दिवा उचलला. “हा दिवा घरी नेऊन स्वच्छ करतो,” असे त्याने ठरवले.
घरी आल्यावर राघवने दिवा पाण्याने घासायला सुरुवात केली. अचानक दिव्यातून धूर निघाला. राघव घाबरला. त्या धुरातून एक जादूचा जिन्न बाहेर आला. जिन्न म्हणाला, “माझी सुटका केलीस. मी तुझी एक इच्छा पूर्ण करीन.”
राघव आनंदी झाला, पण तो विचारात पडला. तो म्हणाला, “मला खूप श्रीमंत व्हायचे नाही. मला फक्त माझ्या आईवडिलांना सुखी ठेवायचे आहे.” जिन्न हसला. त्याने राघवाला चांगले घर, अन्न आणि शिक्षणाची सोय दिली.
राघव आता शाळेत जाऊ लागला. तो मन लावून शिकू लागला. तो इतर गरजू मुलांनाही मदत करू लागला. गावातील लोक त्याचा आदर करू लागले. राघव गर्विष्ठ झाला नाही. तो नेहमी नम्र राहिला.
काही दिवसांनी जिन्न पुन्हा आला. तो म्हणाला, “तू जादूचा दिवा ठेवू शकतोस, पण त्याचा गैरवापर करू नकोस.” राघवने होकार दिला. त्याने दिव्याचा उपयोग फक्त चांगल्या कामासाठी केला.
राघव मोठा झाल्यावर तो एक चांगला माणूस बनला. त्याने जादूच्या दिव्यापेक्षा मेहनत आणि प्रामाणिकपणावर जास्त विश्वास ठेवला.
👉 बोध: खरी जादू ही मेहनत, प्रामाणिकपणा आणि चांगले विचार यामध्येच असते. 🌟
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply