एका गावात मनी नावाची एक मांजर राहत होती. मनी खूप चपळ होती. तिला खाण्याची फार आवड होती. पण ती खूप लालचीही होती. तिला जे मिळेल ते कमी वाटायचे. तिला नेहमी जास्त हवे असायचे.
एक दिवस मनीला एका घरातून चविष्ट दूध मिळाले. तिने पोटभर दूध प्यायले. तरीही तिचे मन भरले नाही. तिला अजून काहीतरी खायचे होते. ती रस्त्यावर फिरू लागली.
थोड्या वेळाने तिला एका माणसाच्या हातात मोठा भाकराचा तुकडा दिसला. माणूस भाकर खाली ठेवून दुसऱ्या कामासाठी गेला. मनीने पटकन तो भाकराचा तुकडा उचलला. ती खूप खुश झाली.
मनी तो भाकर घेऊन नदीकाठी गेली. तिथे बसून ती खाणार होती. तेवढ्यात तिला पाण्यात आपलेच प्रतिबिंब दिसले. पाण्यात तिला दुसरी एक मांजर दिसल्यासारखे वाटले. त्या मांजराच्या तोंडातही मोठा भाकराचा तुकडा होता.
मनी विचार करू लागली, “त्या मांजरीकडे माझ्यापेक्षा मोठा भाकर आहे.” तिला लालच आली. तिने ठरवले की तो भाकरही आपणच घ्यायचा. तिने जोरात ओरडून पाण्यात झडप घातली.
जसेच मनीने तोंड उघडले, तसे तिच्या तोंडातील भाकर पाण्यात पडला. पाण्यात तो वाहून गेला. मनी गोंधळली. तिला काहीच मिळाले नाही. ती खूप दुःखी झाली.
ती ओल्या अंगाने काठावर बसली. तिला आपली चूक कळली. तिने विचार केला, “जे माझ्याकडे होते तेच मला पुरेसे होते.” त्या दिवशी मनीने लालच सोडायचे ठरवले.
त्यानंतर मनी मिळालेल्यात समाधानी राहू लागली. ती आनंदी झाली.
👉 बोध: लालच वाईट असते. जे आहे त्यात समाधान मानावे. 😊
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply