एका सुंदर जंगलात एक निळाशार, देखणा मोर राहत होता. त्याची पिसे खूप मोठी आणि रंगीबेरंगी होती. जंगलातील सगळे प्राणी त्याला पाहून खुश व्हायचे.
मोराला पावसाळा फार आवडायचा, कारण पाऊस पडला की तो आनंदाने नाचायचा.
त्या जंगलात ससा, हरिण, माकड, पक्षी आणि अनेक प्राणी राहत होते. सगळ्यांना मोराचा नाच पाहायला आवडायचा.
पण मोर थोडा गर्विष्ठ होता. तो नेहमी म्हणायचा, “माझ्यासारखा सुंदर आणि हुशार प्राणी या जंगलात कोणीच नाही.”
एक दिवस जंगलात खूप दिवस पाऊस पडला नाही. सगळीकडे उकाडा वाढला. झाडांची पाने सुकू लागली. प्राणी पाण्यासाठी त्रासले. मोर मात्र शांत बसून होता.
तो म्हणाला, “पाऊस आला की मी नाचेन, तो नाच पाहून ढग येतील.”
पण दिवस गेले तरी पाऊस आला नाही. सगळे प्राणी चिंतेत पडले. तेव्हा छोटा ससा पुढे आला. तो म्हणाला, “आपण सगळे मिळून नदीपर्यंत जाऊया आणि पाणी आणूया.”
सगळे प्राणी तयार झाले. मोर मात्र म्हणाला, “मी एवढा सुंदर आहे. मी काम का करू?”
सगळे प्राणी मेहनत करून पाणी आणू लागले. त्यांनी एकमेकांना मदत केली. मोर एकटाच झाडाखाली बसून राहिला. थोड्याच वेळात त्याला तहान लागली. कोणीही त्याच्याकडे लक्ष दिले नाही.
मोराला आपली चूक कळली. तो लाजला. तो सगळ्या प्राण्यांकडे गेला आणि माफी मागितली. सगळ्या प्राण्यांनी त्याला माफ केले. मोरही त्यांच्या बरोबर काम करू लागला.
त्या दिवशी संध्याकाळी पाऊस पडला. मोर आनंदाने नाचू लागला. पण यावेळी तो गर्विष्ठ नव्हता. तो सगळ्यांसोबत आनंद साजरा करू लागला.
👉 बोध: गर्व करू नये. एकत्र राहून आणि मेहनत करूनच खरे सुख मिळते. 🌧️🦚
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply