एका हिरव्यागार शेतात एक छोटी मुंगी राहत होती. ती खूप कष्टाळू होती. उन्हाळा सुरू होताच तिने कामाला सुरुवात केली. दिवसभर ती धान्याचे कण उचलून आपल्या घरात साठवत होती. सूर्य कितीही तापला तरी ती थांबत नव्हती.
त्याच शेतात एक टोळ राहत होता. तो मात्र अगदी वेगळा होता. दिवसभर तो गाणी गात बसायचा, उड्या मारायचा आणि मजा करायचा. मुंगी त्याला रोज काम करताना दिसायची.
एक दिवस टोळ हसत म्हणाला,
“अगं मुंगी, एवढं का काम करतेस? ये ना, थोडी मजा करूया!”
मुंगी शांतपणे म्हणाली,
“आता उन्हाळा आहे. हिवाळ्यासाठी अन्न साठवते आहे. पुढे उपयोग होईल.”
टोळाने तिची थट्टा केली.
“हिवाळा अजून खूप दूर आहे!” तो म्हणाला आणि पुन्हा गाणे गाऊ लागला.
काळ पुढे सरकला. काही महिन्यांनी हिवाळा आला. थंडी खूप वाढली. झाडांवर पाने नव्हती. सर्वत्र अन्न कमी झाले. टोळाला काहीच खायला मिळेना. तो उपाशी आणि अशक्त झाला.
शेवटी तो थरथरत मुंगीच्या घराजवळ गेला. दरवाजा ठोठावत तो म्हणाला,
“मला थोडे अन्न दे. मी खूप भुकेला आहे.”
मुंगीने दरवाजा उघडला. तिने साठवलेले अन्न पाहून टोळ आश्चर्यचकित झाला.
मुंगी म्हणाली,
“मी उन्हाळ्यात मेहनत केली, म्हणून आज सुरक्षित आहे.”
तरीही तिने दया दाखवली आणि त्याला थोडे अन्न दिले. टोळाला आपली चूक समजली. त्याने वचन दिले की पुढे तो आळशी राहणार नाही.
शिकवण: वेळेवर केलेली मेहनत भविष्य सुरक्षित करते.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply