एका लहानशा गावात रोहन आणि अमोल नावाचे दोन मित्र राहत होते. ते दोघे एकाच शाळेत जायचे. एकाच बाकावर बसायचे. एकत्र खेळायचे. त्यांची मैत्री खूप घट्ट होती.
रोहन अभ्यासात चांगला होता. अमोल खेळात हुशार होता. दोघे एकमेकांना मदत करायचे. रोहन अमोलला अभ्यास समजावून सांगायचा. अमोल रोहनला खेळ शिकवायचा. त्यामुळे दोघेही आनंदी होते.
एक दिवस शाळेत वक्तृत्व स्पर्धा जाहीर झाली. रोहनला बोलायला भीती वाटायची. तो घाबरला. अमोलने त्याला धीर दिला. तो म्हणाला, “मी तुझ्यासोबत आहे. तू नक्की करू शकतोस.”
रोहन रोज सराव करू लागला. अमोल त्याला ऐकून घेत होता. चुका सांगत होता. हळूहळू रोहनचा आत्मविश्वास वाढला.
स्पर्धेच्या दिवशी रोहन मंचावर गेला. सुरुवातीला तो थोडा घाबरला. पण त्याला अमोल आठवला. त्याने शांतपणे बोलायला सुरुवात केली. सगळ्यांना त्याचे भाषण आवडले. रोहनला बक्षीस मिळाले.
काही दिवसांनी खेळांची स्पर्धा होती. अमोलने धावण्याच्या शर्यतीत भाग घेतला. पण सरावात त्याचा पाय दुखावला. तो निराश झाला. आता रोहनने त्याला धीर दिला. तो म्हणाला, “तू हार मानू नकोस. मी तुझ्यासोबत आहे.”
रोहनने अमोलची काळजी घेतली. त्याला विश्रांती घ्यायला सांगितली. स्पर्धेच्या दिवशी अमोलने धैर्याने धाव घेतली. तो जिंकला नाही. पण त्याने प्रयत्न केला. सगळ्यांनी त्याचे कौतुक केले.
दोघांनाही कळले की जिंकणे महत्त्वाचे नाही. एकमेकांना साथ देणे महत्त्वाचे आहे. त्यांची मैत्री आणखी मजबूत झाली.
गावात लोक म्हणायचे, “हे दोन मित्र एकमेकांसाठी नेहमी उभे राहतात.” रोहन आणि अमोल हसत असायचे. त्यांना माहीत होते की खरी ताकद मैत्रीत असते.
बोध: खरी मैत्री अडचणीत साथ देते आणि आपल्याला मजबूत बनवते. 🤝💞

Leave a Reply