विणकर आणि राजकन्या (विष्णूचे रूप घेतलेला विणकर)

एका नगरात दोन मित्र राहत होते—एक विणकर आणि एक सुतार. एके दिवशी त्यांनी राजवाड्यात एका उत्सवादरम्यान सुंदर राजकन्येला पाहिले. राजकन्येचे सौंदर्य पाहून विणकर तिच्या प्रेमात पडला. तो इतका व्याकुळ झाला की तो आजारी पडला आणि त्याचे जेवणखाण सुटले.

आपल्या मित्राची ही अवस्था पाहून सुतार मित्राने त्याला मदत करण्याचे ठरवले. सुताराने आपल्या कौशल्याने लाकडाचा एक गरुड तयार केला, जो यंत्राच्या साहाय्याने आकाशात उडू शकत असे. त्याने विणकराला विष्णूचे रूप धारण करायला सांगितले—हातात शंख, चक्र, गदा आणि पद्म दिले.

तो विणकर गरुडावर बसून रात्रीच्या वेळी राजकन्येच्या महालाच्या गच्चीवर उतरला. राजकन्येला वाटले की साक्षात भगवान विष्णू आपल्याकडे आले आहेत. विणकर म्हणाला, “हे राजकन्ये, तू पूर्वजन्मी माझी पत्नी होतीस, म्हणून मी तुला भेटायला आलो आहे.” राजकन्या मोहित झाली आणि तिने त्याच्याशी गांधर्व विवाह केला. ती दररात्री ‘विष्णू’ची वाट पाहू लागली.

लवकरच ही बातमी राजापर्यंत पोहोचली की साक्षात विष्णू त्याचे जावई झाले आहेत. राजाला मोठा गर्व झाला. त्याने विचार केला की आता मला कोणाचीही भीती नाही. याच गर्वात त्याने शेजारच्या शक्तिशाली राज्यांशी युद्ध पुकारले आणि त्यांना कर देण्यास नकार दिला. शत्रूने राजाच्या नगराला वेढा घातला.

जेव्हा राजाचा पराभव होऊ लागला, तेव्हा त्याने राजकन्येमार्फत ‘विष्णू’ला मदतीची विनंती केली. आता विणकर गोत्यात आला. त्याला माहीत होते की तो खरा देव नाही आणि उद्या युद्धात तो मारला जाईल. पण त्याने ठरवले की मरतानाही देवाच्या रूपात वीरमरण पत्करावे.

दुसरीकडे, स्वर्गात खऱ्या भगवान विष्णू आणि गरुडाला काळजी वाटू लागली. विष्णू म्हणाले, “जर या विणकराचा पराभव झाला, तर लोक म्हणतील की भगवान विष्णू युद्धात हरले. यामुळे देवांवरील लोकांची श्रद्धा उडेल. म्हणून आपल्याला या विणकराच्या शरीरात प्रवेश करून युद्ध जिंकावे लागेल.”

दुसऱ्या दिवशी युद्ध सुरू झाले. त्या विणकराने (विष्णूच्या रूपातील) जेव्हा रणांगणावर उडी घेतली, तेव्हा खऱ्या विष्णूच्या शक्तीने त्याच्यात प्रवेश केला. त्याने शत्रूचा पूर्ण पराभव केला. राजा जिंकला आणि विणकराचे गुपितही सुरक्षित राहिले. विणकराने नंतर राजकन्येसोबत आनंदाने आयुष्य व्यतीत केले.

बोध (Moral):

“कधीकधी देवाच्या रूपावर श्रद्धा ठेवल्यामुळे अशक्य गोष्टीही शक्य होतात, पण अहंकारापेक्षा निस्वार्थ हेतू अधिक महत्त्वाचा ठरतो.”

🔗 हा लेख शेअर करा

WhatsApp Facebook Twitter 🖨️ Print 🔗 Copy Link