एका जंगलात मदोत्कट नावाचा एक पराक्रमी सिंह राहत होता. त्याचे तीन चाकर (सेवक) होते—एक कावळा, एक कोल्हा आणि एक वाघ. एकदा त्यांना जंगलात वाट चुकलेला एक उंट दिसला. सिंहाने त्याला अभय दिले (जीवाची हमी दिली) आणि त्याचे नाव ‘कथनक’ ठेवले. उंट सिंहाच्या संरक्षणात आनंदाने तिथेच राहू लागला.
एके दिवशी सिंहाची एका हत्तीशी झुंज झाली, ज्यामध्ये सिंह गंभीर जखमी झाला. तो शिकार करण्यास असमर्थ झाला, परिणामी त्याचे सेवकही भुकेने व्याकुळ झाले. चतुर कोल्ह्याने विचार केला की, जर आपण या उंटाला मारले, तर सर्वांच्या जेवणाची सोय होईल. पण सिंहाने उंटाला अभय दिले असल्यामुळे तो त्याला थेट मारू शकत नव्हता.
कोल्ह्याने एक कपटी योजना आखली. तो सिंहाकडे गेला आणि म्हणाला, “महाराज, आपण भुकेने मरत आहात. हा उंट आपला कोणी नातेवाईक नाही, मग आपण याला का मारत नाही?” सिंहाने बाणेदारपणे नकार दिला आणि सांगितले की, “मी त्याला अभय दिले आहे, मी त्याला मारणार नाही.”
तेव्हा कोल्ह्याने दुसरी युक्ती लढवली. त्याने उंटालाही दरबारात बोलावले. तिथे प्रथम कावळा पुढे आला आणि म्हणाला, “महाराज, आपण भुकेले आहात, आपण मला खाऊन आपले प्राण वाचवा.” पण कावळ्याचे शरीर खूप लहान होते, म्हणून सिंहाने नकार दिला. मग कोल्हा आणि वाघ यांनीही स्वतःला अर्पण करण्याचे नाटक केले.
हे पाहून निष्पाप उंटाला वाटले की, आपले स्वामी आणि मित्र किती दयाळू आहेत. आपणही आपली सेवा अर्पण करावी. उंट पुढे होऊन म्हणाला, “महाराज, या सर्वांना मारू नका. आपण मला खाऊन आपली भूक शमवा.”
उंटाचे वाक्य पूर्ण व्हायच्या आतच, कोल्हा आणि वाघ त्याच्यावर तुटून पडले आणि त्याला ठार केले. अशा प्रकारे, कपटी मित्रांच्या जाळ्यात फसून त्या बिचाऱ्या उंटाचा अंत झाला, ज्याला सिंहानेच संरक्षण दिले होते.
बोध (Moral):
“दुष्ट आणि स्वार्थी लोकांच्या शब्दांवर विश्वास ठेवून स्वतःला धोक्यात टाकू नये. जेव्हा स्वार्थाचा प्रश्न येतो, तेव्हा अशी माणसे अगदी जवळच्या मित्राचाही बळी द्यायला मागेपुढे पाहत नाहीत.”
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply