सिंह आणि मूर्ख सुतार

सिंह आणि मूर्ख सुतार

एका जंगलात पिंगलक नावाचा एक शक्तिशाली सिंह राहत होता. त्याचे दोन चाकर होते—एक कावळा आणि एक कोल्हा. हे तिघेही मिळून शिकार करायचे. एकदा शिकारीच्या दरम्यान सिंहाच्या पायाला मोठी जखम झाली, ज्यामुळे त्याला धावणे किंवा शिकार करणे अशक्य झाले.

अनेक दिवस तिघेही उपाशी राहिले. कावळा आणि कोल्हा विचार करू लागले की, जर सिंहाने काही खाल्ले नाही, तर तो मरेल आणि मग आपल्यालाही अन्न मिळणार नाही. इतक्यात त्यांना जंगलात वाट चुकलेला एक सुतार दिसला, जो लाकडे तोडण्यासाठी तिथे आला होता.

कोल्ह्याने एक कपटी योजना आखली. तो सिंहाकडे गेला आणि म्हणाला, “महाराज, आज आपल्या जेवणाची सोय झाली आहे. एक माणूस (सुतार) जवळच आहे.” सिंह म्हणाला, “मी शरणागताला मारत नाही, त्याने मला काहीही इजा केलेली नाही.”

तेव्हा कोल्ह्याने सुताराकडे जाऊन त्याला फसवले. तो म्हणाला, “अरे सुतारा, आमचा राजा (सिंह) तुला भेटू इच्छितो. तू घाबरू नकोस, तो तुला काहीही करणार नाही. उलट तुला सोन्याची नाणी देईल.” तो मूर्ख सुतार कोल्ह्याच्या बोलण्यावर विश्वास ठेवून सिंहाच्या गुहेत गेला.

सिंहाने त्याला पाहिले पण आपल्या जखमेमुळे तो उठू शकला नाही. कोल्ह्याने सुताराला सांगितले की, “महाराज आजारी आहेत, तू त्यांच्या पायाला मालिश कर, म्हणजे ते खुश होतील.” तो भोळा सुतार सिंहाच्या जवळ गेला आणि पाय चेपू लागला.

संधी मिळताच कोल्ह्याने सिंहाच्या कानात सांगितले, “महाराज, हा माणूस म्हणजे उत्तम भोजन आहे. जर आपण याला मारले नाही, तर आपण सर्व उपाशी मरू.” सिंहाने भुकेच्या भरात आणि कोल्ह्याच्या चिथावणीमुळे त्या बिचाऱ्या सुतारावर झडप घातली आणि त्याला ठार केले.

परंतु, कोल्हा तिथेच थांबला नाही. त्याने सिंहाला सांगितले, “महाराज, आपण आधी स्नान करून या, मग आपण हे मांस खाऊ.” सिंह नदीवर स्नाला गेला असताना, कोल्ह्याने आणि कावळ्याने त्या सुताराच्या शरीरातील उत्तम भाग (हृदय आणि जीभ) आधीच खाऊन टाकले.

सिंह परत आल्यावर त्याने विचारले, “याचे हृदय कुठे आहे?” तेव्हा चतुर कोल्ह्याने उत्तर दिले, “महाराज, ज्या माणसाकडे हृदय किंवा बुद्धी असती, तो स्वतःहून सिंहाच्या गुहेत कशाला आला असता? हा तर मूर्ख होता, म्हणून याला हृदयच नव्हते!” सिंहाला त्याचे बोलणे खरे वाटले आणि त्याने उरलेले मांस खाल्ले.


बोध (Moral):

“मूर्ख माणसाला आपल्या जिवाची पर्वा नसते आणि तो धूर्त लोकांच्या गोड बोलण्याला बळी पडतो. शत्रूच्या प्रदेशात विनाकारण प्रवेश करणे हा मृत्यूला आमंत्रण देण्यासारखेच आहे.”

🔗 हा लेख शेअर करा

WhatsApp Facebook Twitter

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *