एका जंगलात चंडखराव नावाचा एक कोल्हा राहत होता. एकदा अन्नाच्या शोधात तो भटकत असताना चुकून एका शहरात शिरला. त्याला पाहताच शहरातील कुत्री त्याच्या मागे लागली. आपला जीव वाचवण्यासाठी तो कोल्हा धावत सुटला आणि एका धोब्याच्या घरात शिरला. तिथे निळीचा (Indigo) एक मोठा ड्रम किंवा हौद ठेवलेला होता. कोल्ह्याने त्यात उडी मारली.
जेव्हा तो बाहेर आला, तेव्हा त्याचे संपूर्ण शरीर निळ्या रंगाचे झाले होते. आरशात स्वतःला पाहून त्याला स्वतःलाच ओळखता येईना. तो पुन्हा जंगलात गेला. त्याला पाहून जंगलातील वाघ, सिंह आणि इतर सर्व प्राणी घाबरले. त्यांना वाटले की हा कोणीतरी स्वर्गातून आलेला दिव्य प्राणी आहे.
चतूर कोल्ह्याने या संधीचा फायदा घेतला. तो म्हणाला, “घाबरू नका! देवाने स्वतः मला तुमच्यावर राज्य करण्यासाठी पाठवले आहे. आजपासून मी तुमचा राजा आहे आणि माझे नाव ‘ककुद्रुम’ आहे.”
त्याच्या विचित्र रंगामुळे सिंहानेही त्याला राजा मानले. सिंह त्याचा सेनापती झाला, वाघ त्याचा अंगरक्षक झाला आणि इतर प्राणी त्याची सेवा करू लागले. कोल्ह्याची चंगळ झाली. तो विनासायास शिकार मिळवू लागला. पण त्याने आपल्याच कोल्हा जातीच्या बांधवांना दरबारातून हाकलून दिले, कारण त्याला भीती होती की ते त्याला ओळखतील.
एके दिवशी रात्री, तो निळा कोल्हा आपल्या दरबारात बसला होता. इतक्यात दुरून कोल्ह्यांच्या एका कळपाचा ओरडण्याचा आवाज आला— “हूऽऽ हूऽऽ”. आपल्या जातीचा आवाज ऐकताच तो कोल्हा आपले ‘राजेपण’ विसरला. त्याचा नैसर्गिक स्वभाव जागा झाला आणि तोही आनंदाने आकाशाकडे तोंड करून जोरात ओरडू लागला— “हूऽऽ हूऽऽ”.
त्याचा आवाज ऐकताच वाघ आणि सिंहाला समजले की हा कोणताही देवदूत नसून एक साधा कोल्हा आहे, ज्याने आपल्याला फसवले आहे. फसवणूक झाल्याचे लक्षात येताच रागाच्या भरात प्राण्यांनी त्या निळ्या कोल्ह्यावर हल्ला केला आणि त्याला ठार मारले.
बोध (Moral):
“खोटेपणाने मिळवलेला मान फार काळ टिकत नाही. संकटकाळी किंवा भावनांच्या भरात माणसाचा खरा स्वभाव उघड पडतोच.”
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply