एका नगरात एक ब्राह्मण आणि त्याची पत्नी राहत होते. त्यांना मूलबाळ नव्हते, म्हणून ते खूप दुःखी असत. ब्राह्मणाच्या पत्नीने खूप नवस केले. एके दिवशी तिला वाटले की तिला मुलगा होणार आहे, पण जेव्हा प्रसूतीची वेळ आली, तेव्हा तिने एका सापाला (नागाला) जन्म दिला.
घरातील लोक घाबरले आणि त्यांनी त्या सापाला फेकून देण्यास सांगितले. पण आईचे हृदय होते, ती म्हणाली, “हा माझा मुलगा आहे, मी याला मारू देणार नाही.” तिने त्या सापाला एका मोठ्या पेटीत ठेवले आणि त्याला दूध-अन्न देऊन मोठे केले.
काही वर्षांनंतर, जेव्हा तो साप मोठा झाला, तेव्हा ब्राह्मणाच्या पत्नीने हट्ट धरला की, “आता आपल्या मुलाचे लग्न करण्याची वेळ आली आहे.” ब्राह्मण चकित झाला, “अगं, सापाशी कोण मुलगी लग्न करेल?” पण पत्नीच्या हट्टामुळे तो मुलगा शोधायला निघाला.
तो एका दुसऱ्या नगरात आपल्या जुन्या मित्राकडे गेला. त्या मित्राने आपली सुंदर मुलगी ब्राह्मणाच्या मुलाला देण्याचे वचन दिले. ब्राह्मणाने त्याला सत्य सांगितले नाही की आपला मुलगा एक साप आहे. मोठ्या थाटामाटात लग्न झाले आणि मुलगी सासरी आली.
जेव्हा लग्नाच्या पहिल्या रात्री ती मुलगी खोलीत गेली, तेव्हा तिला तिथे एक मोठा नाग दिसला. ती घाबरली नाही, कारण ती अत्यंत सुसंस्कृत आणि नशिबावर विश्वास ठेवणारी होती. तिने विचार केला, “हेच माझे पती आहेत आणि मी यांची सेवा करेन.”
एके रात्री, तो साप आपल्या कात टाकून बाहेर आला आणि एका देखण्या राजकुमाराच्या रूपात प्रकट झाला. त्याने आपल्या पत्नीला सांगितले की, “मी शापित होतो, पण तुझ्या निष्ठेमुळे आणि प्रेमामुळे मी रात्रीच्या वेळी मनुष्य रूपात येऊ शकतो.”
हे दृश्य दुरून ब्राह्मणाने पाहिले. त्याने पाहिले की आपला मुलगा राजकुमार बनला आहे आणि त्याची कात (सापाची त्वचा) बाजूला पडली आहे. ब्राह्मणाने विचार केला की, जर मी ही कात जाळून टाकली, तर माझा मुलगा कायमचा माणूस बनेल. त्याने ती कात उचलली आणि अग्नीत टाकून दिली.
त्याच क्षणी त्या मुलाचा शाप पूर्णपणे संपला आणि तो कायमचा एक सुंदर राजकुमार बनला. ब्राह्मणाचे घर आनंदाने भरून गेले.
बोध (Moral):
“नशिबात जे लिहिले आहे ते घडतेच, पण निस्वार्थ प्रेम आणि निष्ठेमुळे कठीण परिस्थितीवरही मात करता येते.”
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply