ही रात्रीची वेळ किती भयाण आहे! त्यात हे घनदाट रान जोरजोरात गर्जते आहे. अशा वेळी, हे इवल्याशा पाखरा, तू गातो आहेस — तुझा हेतू तरी काय?

हा पर्वत उंच उंच गेला आहे आणि अंधाराने त्याला किती विक्राळ करून टाकले आहे. दऱ्या गर्जताहेत, वाऱ्याचे फूत्कार ऐकू येताहेत आणि भयंकर वादळी वारे वाहताहेत.

घुबडे लांबलचक, विचित्र आवाज काढताहेत; त्या क्रूर आवाजांनी सगळे रान भरून गेले आहे. अशा वेळी, हे सुंदर पाखरा, तुझे हे गोड गाणे बिचारे — दीनवाणे — ठरेल.

इथे तुझ्या गाण्याचे मोल कोणालाच नाही; ते ऐकून आनंदित होणारेही कुणी नाही. जगाने जणू आपले कानच बंद करून घेतले आहेत. अशा वेळी मानाची, कौतुकाची अपेक्षा करणे व्यर्थ आहे.

तूर्तास तुझे गाणे थांबव. पाहा, चोहोबाजूंनी भयाण रान गर्जते आहे. रातकिडे किर्र किर्र करताहेत — आत्ताची वेळ त्यांच्या थाटमाटाची आहे.

पुढे सूर्य उगवेल, दिशा हसतील आणि रानावर सुंदर लाली पसरेल. हरणांची पाडसे भोवती बागडू लागतील — तेव्हा तुझ्या गाण्याला पूर येऊ दे.

तेव्हा तुझे सोबती एकत्र दिसतील, हिरव्या झाडीत आनंद भरून राहील. त्यांच्यासोबत सुंदर गीत गा आणि तुझ्या मधुर सुरांनी सगळे रान भरून टाक.