जमिनीवर पसरलेले हिरवेगार गवत म्हणजे जणू मखमलीचे गालिचेच. त्या मऊ मखमलीवर आपली छोटीशी फुलराणी आनंदाने खेळत होती.

निळ्याशार, गोड वातावरणात ती निष्कपट मनाने डोलत होती. मोठ्या माणसांचे हावभाव, नखरे — असले काहीही या निरागस कळीला माहीत नव्हते.

आईच्या मांडीवर बसून झोके घ्यावे आणि गाणी गावी — एवढेच तिचे जग. यापलीकडे साध्या भोळ्या फुलराणीला काय ठाऊक असणार?

संध्याकाळचा वारा म्हणजे मोठा खोडकर. तो हिरवे शेत डोलवत फिरतो. एकदा तो हसत आला आणि फुलराणीला अलगद स्पर्श करून चिडवू लागला.

“माझी सोनुकली छानी, तू कुणाकडे बघत होतीस? आणि त्या संध्याकाळच्या उजेडातून हळूच डोकावून पाहणारे ते कोण आहे?” — असे वारा तिला चिडवत विचारतो.

“तो गोंडस सूर्यकिरण आवडला वाटतं आमच्या राणीला?” — वाऱ्याच्या या बोलण्याने साधीभोळी फुलराणी लाजून चूर झाली.

संध्याकाळच्या झोपाळ्यावर बसून रात्र झोके घेते आहे. तिचे चंचल डोळे म्हणजेच आकाशात चमकणारे तारे-ग्रह.

त्या ताऱ्यांनी जणू जादूच केली — फुलराणीला चैन पडेना. इकडे शेते झोपली, रान झोपले, लहानमोठे सगळे प्राणीही झोपले.

पण फुलराणी मात्र अजून जागीच! आज ती स्वतःच्या भानावर नाही, तिच्या डोळ्याला डोळा लागत नाही — तिला झाले तरी काय?

मध्यरात्रीच्या निवांत वेळी वनदेवी इवल्याइवल्या दिवट्या (काजवे) लावत एका झाडीतून दुसऱ्या झाडीत खेळ खेळते आहे.

त्या वनदेवीसाठी झरा सुंदर ओव्या गातो आहे; त्याच तालावर सगळे रान झुलते आहे — स्वप्नांत दंग होऊन.

स्वतःच्याच विचारांत हरवलेली ही कळी डोलत होती; डुलता डुलता गुंग होऊन तिला स्वप्ने पडू लागली.

स्वप्नात तिला दिसते — आकाशात कोणी कोणासाठी प्रेमाची गाणी गात आहे, कोणी हळूच मागून येते आहे, कुणी कुणाला अलगद स्पर्श करते आहे.

हे सगळे पाहून फुलराणीचे मन एकटेपणाने भरून आले. तेवढ्यात आकाशातील प्रेमदेवता वाऱ्यावर फिरत फिरत तिथे आल्या —

त्या हळूच खाली उतरल्या, फुलराणीशी खेळ मांडला; आणि डोळ्यांनीच एकमेकींना खुणावत म्हणाल्या — “हीच आमची राणी!”

आकाश आणि धरती यांचे हात जुळवत पहाटवारा नाचतो आहे; रात्रभर खेळून दमलेले तारे हळूहळू लपू लागले आहेत.

आकाशातली गंभीर शांतता हळूहळू पृथ्वीवर उतरते आहे. मनातले संशयाचे जाळे विरत चालले आहे आणि एकटेपणाचा काळ संपत आला आहे.

पांढऱ्याशुभ्र धुक्याचे वस्त्र नेसून धरती आनंदाने नटली आहे; पण फुलराणी मात्र अजूनही स्वप्नांतच रंगून गेली आहे.

आता उजाडते आहे — दाही दिशांना लख्ख पांढरा, तेजाने भरलेला मंडप उभा राहिला आहे. दवाचे मोती उधळत आकाशातून दिव्य वऱ्हाड येते आहे.

कोणी लाल-सोनेरी झगे घालून हसत आले आहेत, तर कोणी झगमगणारा सुंदर गुलाबी फेटा बांधला आहे. (हे सगळे पहाटेचे रंग आहेत!)

आकाशात चंडोल पक्षी उडत निघाला आहे — जणू लग्न ठरवण्याची बोलणी करायला. एवढ्या थाटाचे हे लग्न कुणाचे? साध्या भोळ्या फुलराणीचेच!

सृष्टीचे गाणारे भाट मंगल गीते गाऊ लागले; वारा सनई वाजवतो आहे आणि कोकिळ तानेवर तान घेते आहे.

भारद्वाज पक्षी नाचू लागले, झरे पखवाज वाजवू लागले. नवरदेव आहे सोनेरी सूर्यकिरण आणि नवरी आहे सुंदर फुलराणी!

“लग्न लागते! सावधान!” — दवाचा अंतरपाट दूर झाला आणि सूर्यकिरण फुलराणीला भेटला. म्हणजेच सूर्यप्रकाश फुलावर पडला आणि ते फूल उमलले.

वधू-वरांसाठी कोणी दिव्य सुरांत मंगल गाणी गायली; त्या गाण्यांत कुणीतरी दोघांचे प्रेम गुंफत होते — अहाहा, ते किती सुंदर!

आणि तिथल्या वनदेवीही आपल्या दिव्य श्वासांनी वातावरणात फुलराणीची गोड कहाणी लिहीत होत्या.

हे सगळे पाहता पाहता कवीही त्यात गुंतून गेला; स्फूर्तीसह तिथेच रमला — आणि त्याने नव्या गीतांचा जणू अभिषेकच फुलराणीवर केला.