या अफाट आकाशातील तारे, नक्षत्रे, प्रकाश (दीप्ती), पृथ्वी (वसुधा), चंद्र आणि सूर्य — सारेच अनंत आहेत. ज्याला अंतच नाही, असे.

वरपासून खालपर्यंत भरून राहिलेले वातावरणही अनंतच आहे. मोजायचे कशाने आणि मोजणार तरी कोण? सगळेच अनंत आहे.

कितीतरी माणसे अपार कष्ट करतात, हाडाचे पाणी करतात. पण ही अनंत पृथ्वी आजवर कोणाला पूर्णपणे मोजता आली आहे का?

कोणी म्हणेल — “आम्ही हा ग्रह मोजला, हा तारा मोजला.” पण खरे सांगा, हा संपूर्ण पसारा आजवर कोणी मोजला आहे का? एखादा तुकडा मोजणे वेगळे, संपूर्ण सृष्टी मोजणे वेगळे.

वर पसरलेले हे विशाल आकाश म्हणजे नुसती रिकामी जागा नाही — ते विश्वाचे कोठार आहे, उदात्ततेचा सागर आहे आणि चैतन्यमय शांतीचा विस्तार आहे.

या विश्वाची लांबी-रुंदी कोणाला ठाऊक आहे? एवढे लांब कशाला — दिशांचे टोक तरी कोणी सांगू शकेल का?

हे सारे अनंत विश्व त्या अनंतातच लीन झाले आहे. मग हे क्षुद्र माणसा, तू नेमका कशाचा अभिमान बाळगतो आहेस?

तुझे वैभव, तुझी संपत्ती आणि तुझे उंचच उंच महाल — ते आकाशाला भेदून जाऊ शकतात का? ते कधी अनंत होतील का?

मित्रा, तुझ्या कीर्तीचे माप काळाला मोजू शकेल का? तुझे ज्ञान कुठवर पोहोचेल असे तू म्हणतोस — पण ते खरेच कुठवर जाईल?

‘मी’ आणि ‘माझे’ या नुसत्या व्यर्थ बडबडी आहेत. खरे तर तू कोणाचा कोण? ‘मी-मी’ म्हणणारे कितीतरी जण याच काळचक्रात चिरडून गेले.