श्रावण सुरू झाला की मनात आनंद दाटून येतो, कारण चोहोबाजूला हिरवळ पसरलेली असते. या महिन्यात क्षणात पावसाची सर येते आणि दुसऱ्याच क्षणी लख्ख ऊन पडते — हा ऊन-पावसाचा लपंडाव मन मोहून टाकतो.

आकाशात इंद्रधनुष्य उमलते तेव्हा वाटते की, आकाशाच्या मंडपाला कोणीतरी दोन पदरी रेशमी गोफ गुंफून मंगल तोरण बांधले आहे.

ढगांमुळे अंधारून आल्यावर सूर्यास्त झाला असे वाटते, पण लगेच ढग बाजूला होतात आणि झाडांच्या शेंड्यांवर व उंच घरांवर पिवळेधमक ऊन सोन्यासारखे चमकते.

संध्याकाळी ढगांवर उमलणारे असंख्य रंग पाहून वाटते की, संपूर्ण आकाशावर कोणा महान चित्रकाराने सौंदर्याचे चित्रच रेखाटले आहे.

आकाशात उडणाऱ्या पांढऱ्या बगळ्यांची रांग पाहून वाटते की, कल्पवृक्षाच्या फुलांची माळच तरंगते आहे; किंवा सर्व ग्रह-तारे एकमताने पृथ्वीवर उतरत आहेत.

पावसात भिजलेले पक्षी पंख फडफडवून सावरत आहेत, आणि हिरव्या कुरणात सुंदर हरिणी आपल्या पाडसांसह आनंदाने बागडत आहेत.

गाई-वासरे रानात चरत आहेत, गुरे राखणारा गोपाळ गाणी गात फिरतो आहे आणि त्याची मंजुळ बासरी एकाच सुरात श्रावणाचा महिमा गाते आहे.

रानात सोनचाफा फुलला आहे, केवड्याचा सुगंध दरवळतो आहे; आणि पारिजातकाचे फूल पाहताच मनातला राग-रुसवा मावळून जातो.

शुद्ध मनाने लहान मुली हातात परडी घेऊन गावाच्या वेशीजवळ फुले आणि पत्री (बेल-तुळस) खुडत आहेत, फुलांच्या माळा गुंफत आहेत.

स्त्रिया देवदर्शनासाठी निघाल्या आहेत, त्यांच्या हृदयात आनंद मावत नाही. त्यांच्या चेहऱ्यावरचा तो आनंद म्हणजेच जणू श्रावण महिन्याचे जिवंत गीत आहे.