कवितेतील चढता आलेख

पाचही कडवी एकाच दिशेने जातात — वेदना टप्प्याटप्प्याने वाढत जाते. पहिल्या कडव्यात फक्त वेळ रेंगाळतो आणि बोलणे कठीण होते. दुसऱ्यात स्वप्न-जागेपणाची सीमाच पुसते. तिसऱ्यात कल्पना सैरावैरा धावू लागतात. चौथ्यात मानसिक त्रास शरीरात उतरतो — “नस नस जणु करकर बोले”. आणि शेवटच्या दोन ओळींत तो सोसण्यापलीकडे जातो.

बालकवींच्या अशा रचनांना अभ्यासक ‘विषादगर्भी’ कविता म्हणतात. निसर्गाच्या आनंदाची गाणी लिहिणारा हा कवी दुसऱ्या टोकालाही तितक्याच प्रामाणिकपणे शब्द देतो — आणि हेच त्याच्या कवितेचे मोठेपण आहे.

एक गोष्ट लक्षात घ्या: ही कविता निराशेचे उदात्तीकरण करत नाही. ती फक्त एका अवस्थेचे अचूक वर्णन करते. कविता वाचून “असे वाटणे म्हणजे काहीतरी वेगळे नाही, ते शब्दांत मांडता येते” एवढेच जाणवले, तरी पुरेसे आहे.