डोंगरशिखरे आणि वनराई दरीदरीत घुमवत तू येतोस! कड्यावरून उड्या मारत वेलींच्या गराड्यात फुगडी खेळतोस, खडकावर लोळण घेतोस, गरगर फिरतोस आणि मग हळूहळू वळणे घेत हिरवळीत लपाछपी खेळत जातोस.

पाचूसारखी हिरवी राने तुझ्या झुळझुळ गाण्याने झुलव! पुढे वसंताचा मंडप म्हणजे आंब्याची वनराई येते. “खेळून दमलास ना बाळा, क्षणभर सुखाने झोप,” असे कवी म्हणतात. पुढची पिवळी शेतेही सळसळत गाणी गाताहेत.

पण तुला झोप कुठली! हस लाडक्या, नाच! तू लहान मुलासारखा झरा आहेस — तुझ्या रूपाने बालपणच सगळ्या जगात भरून राहिले आहे.

भोवतीची कोवळी झाडे तुला ताल धरतात! तूही प्रेमाने त्यांच्यावर मोत्यांसारखे तुषार उधळतोस. बुडबुड्यांच्या लहरींनी भोवतालच्या वेली फुलवत राहा — आणि तुझ्या हृदयातले सौंदर्य सगळ्या विश्वावर मुक्तपणे उधळून टाक!

गर्द, सुखद सावल्यांत वेलींची फुगडी रंगते! गवतावर इवलीशी रानफुले फुलून हसतात, निळी लव्हाळी आपले तुरे झुलवत दाटीने वाढते. अरे, तुझ्याच जादूने का हे सगळे रान नंदनवन बनून गेले आहे?

तू म्हणजे सौंदर्याचा दिव्य झरा — चतुर, बाळरूपी वसंतच! तुझ्या प्रत्येक लहरीतून तू या रानात दिव्य स्फूर्ती भरतोस.

आकाशातून ढगांच्या सुंदर रांगा जातात, इंद्रधनुष्याची कमान उभी राहते, वर संध्याकाळ खुलते; निळ्या-तांबूस पडद्यावर तारे लुकलुकतात आणि शुभ्र चांदणे स्वर्ग-पृथ्वीवर सारखेच नाचते.

ही सगळी तेजे रात्रंदिवस तुला भेटायला येतात! त्यांच्या तेजाने वेधले जाऊन, सगळे भान विसरून तुझे हृदय धुंद होते आणि लहरींमागून लहरी उसळतात — त्याच लहरींतून तुझी दिव्य संगीतमाला झरत राहते.

असे संगीत प्राशन करायला स्वर्गच जर पृथ्वीवर उतरला, तर नवल नाही! हे गंधर्वा, तुझे गाणे कुणाला वेड लावणार नाही?

हा पर्वत, या दऱ्या — सगळ्या तुझ्या गीतांनी भरून गेल्या आहेत. रानेही गाण्याने भरली; वर-खाली सगळीकडे गाणेच गाणे! स्थिर आणि चर सारे गीतमय झाले, ब्रह्मांडच गीतमय होऊन डुलू लागले — दिसणारे आणि न दिसणारेही तुझ्या गाण्यावर डुलते आहे.

वृंदावनात कान्हा मुरलीच्या ताना घेत खेळतो; आपल्या नादाने तो जडालाही धुंद करून हसवतो. त्याच्या दिव्य वेणूसारखाच, हे झऱ्या, तूही आपले झुळझुळ गाणे गाऊन अवघ्या विश्वाचे भान हरपून टाकतोस!

तुझ्याभोवतीच्या हिरव्या वेली म्हणजे जणू रास खेळणाऱ्या गोपीच! आणि तुझ्या वेणूचा सूर तर सगळ्या चराचरावर राज्य करतो.

हे झऱ्या, तूच खरा काव्यदेवतेचा प्राण, तूच खरा कवीश्वर! या तेजाच्या धुंदीत तू त्या तेजालाच गाणे गातोस. मी तर कवितेचा नुसता दास; जग मला कवी म्हणते खरे, पण माझ्या गाण्यात असली दिव्य श्रेणी झरत नाही.

माझे मन जडतेला खिळून राहिले आहे, हृदयाचे बंध सुटत नाहीत. दिव्य रसात जीव विरून जाणे — याचेच नाव खरे जगणे. तेच मला मिळाले नाही, मग अशी गीते कुठून सुचणार? म्हणून तेजाची सुंदर माळ अखंड तुझ्यावरून ओवाळते.

तूच खरा गुणी कविराज, सरस्वतीच्या गळ्यातला मणी! तुझे गाणे अखंड वाहत राहते आणि अक्षय अशा गोष्टीत नांदत राहते.

मला शिकव रे, तुझी अशी दिव्य गीते शिकव! फुलांच्या वेलींसारख्या अशाच लहरी माझ्या हृदयातही मोकळेपणाने उसळू देत. माझ्या मनोवृत्तींची वेल ठायीठायी सौंदर्याने फुलू दे — प्रेमाची झरी, काव्याची स्फूर्ती, ती आत्मज्योत माझ्या मनात पेटू दे.

ती ज्योत चौदा भुवनांत प्रगट होऊन आपले दिव्य तेज पसरो! मग सर्वत्र अद्वैताचे — सारे एकच असल्याच्या भावनेचे — अखंड राज्य येईल. प्रेम, शांती आणि सौंदर्याने वेडावून जाऊन धरतीमाईही माझ्या हृदयात तुझ्या झुळझुळ वाणीची गाणी गाईल.

आणि जसे सगळे रान तुझे मंजुळ गाणे गाते, तशीच ही सृष्टीरूपी सतारही कधीतरी माझी काही गाणी गाईल!