शब्दांत मांडता येणार नाही असे सौंदर्य स्वर्ग आणि पृथ्वीवर उतरले आहे. आकाशात जणू तेजाची पेठच फुटली असून दिव्यत्वाची लयलूट चालली आहे. कृष्णपक्षातील चंद्राची कोर वर स्वच्छपणे तरळते आहे आणि अतुलनीय शांतता मंद चांदण्यासोबत वाहते आहे.

आज ताऱ्यांच्या मंडलात स्वर्गाहूनही वरचे तेज भरले आहे. त्या तेजात अंधारही रात्रीच्या गोड मंत्रांसारखा भासतो. पृथ्वी निश्चिंत, आकाशही निश्चिंत — आणि सगळ्या विश्वात एक स्थिर, निस्पंद शांतता मिसळून गेली आहे.

प्रकाश आणि अंधार यांची झुंज चालू आहे, पण आकाश मात्र न बोलता हसते आहे. तो तीव्र संधिकाल क्षितिजावर अस्पष्टपणे उमलतो. सारे काही टोकाचे — आणि रोज नवी शोभा दिसते. हे सौंदर्य पाहून मन वेडे झाले आहे, जणू त्याने तेजाची मदिराच प्यायली आहे.

जग ज्या तेजाच्या मागे चालते, त्याचे खरे रहस्य आता उमगले — त्या सौंदर्याचे केंद्र म्हणजे आकाशात उगवणारा शुक्र! डोक्यावर कळ्यांचा दिव्य मुकुट आणि अंगावर पीतांबर घातलेला जणू एक राजपुत्र. त्याचे तेज आकाशात आणि खाली फुलांवर — सगळीकडे मोकळेपणाने विखुरले आहे.

रात्र मूकपणे, अस्पष्ट सुरात मंगल गीत म्हणते आहे. आणि कोवळा चंद्र आपल्या कोवळ्या किरणांनी त्या बालरूपी शुक्राच्या मस्तकावर तेजाचा अभिषेक करतो आहे.