Marathi Stories
-

जीर्ण दुर्ग
दुर्ग भयंकर जीर्ण पसरला पुढतीं, जो गतकालींशूर साहसी नरसिंहांनीं अपुली वसती केली. कडयाकडयांमधिं घुमुनि नर्मदा गात यशोमय गीतें;सांगत होती सर्व देशभर सद्य:कर्तव्यातें. रंगमहालीं शेज फुलांची याच गडावर झाली,स्वातंत्र्यास्तव अग्नि भडकला – राख तयाची केली. तरवारीची धार देवता हीच जयांची एक,ब्रीद जयाचें सदा तियेला रुधिराचा अभिषेक. जीव नव्हे संसार ओपिला स्वातंत्र्यास्तव ज्यांनीं,त्या वीरांचा वास जाहला गतकालीं…
-

खेड्यातील रात्र
त्या उजाड माळावरतीबुरुजाच्या पडल्या भिंती;ओसाड देवळापुढतींवडाचा पार – अंधार दाटला तेथ भरे भरपूर. ओढयांत भलु ओरडती,वार्यांत भुतें बडबडती,डोहांत सावल्या पडती,काळ्या शार – त्या गर्द जाळिमधिं रात देत हुंकार. भररानीं काकस्थानींउठतात ज्वाळ भडकोणी,अस्मान मिळाले धरणीं,आर न पार – अवकाळ रात्रिचा प्रहर घुमे तो धोर. कवी – त्र्यंबक बापूजी ठोंबरे (बालकवी) ‘खेड्यांतील रात्र’ – सारांश या कवितेत…
-

तारकांचें गाणें
कुणि नाहीं ग, कुणि नाहीं आम्हांला पाहत बाई,शांति दाटली चोंहिकडे, या ग, आतां पुढें पुढें,लाजतलाजत, हळूंच हांसत,खेळ गडे, खेळूं कांहीं, कोणीही पाहत नाहीं. १ सुंदरतेला नटवून, कोमलतेला खुणवून,प्रेमाच्या वसतीकरितां जगदंतर फुलवूं आतां,दिव्य सुरांनीं गीतें गाउनिविश्वाला निजवायाला वार्याचा बनवूं झोला, २ फेकुनि द्या इकडेतिकडे थोडेसे दंवबिंदु गडे,या निर्मल अवकाशांत प्रेमाचें पेरूं शेत,दिव्यमोहिनी – सवें गुंगुनीविश्वाला वत्सलतेनें …






