आनंद (मोद) एका जागी बांधलेला नाही — तो वर आकाशात भरला आहे, खाली जमिनीवर पसरला आहे आणि वाऱ्यासोबत सगळीकडे फिरतो आहे. सर्व दिशांना जाऊनही तो जगात उरतोच; कुठेही पाहा, आनंदच आनंद आहे.

सूर्याचे सोनेरी किरण आणि चंद्राचे चांदणे (कौमुदी) जणू हसत आहेत. संध्याकाळ प्रेमाने खुलली असून आनंदाचे गाणे गाते आहे. ढग रंगांत रंगले, ते पाहून मन दंग झाले आणि आपोआप गाणे स्फुरले.

निळ्या आकाशातील नक्षत्र खाली डोकावून पाहते आहे — कुणाला शोधते? आनंदालाच! पण गंमत अशी की तो आनंद त्या नक्षत्रामध्येच सदैव वसलेला आहे. जे शोधतो आहोत ते आपल्यातच असते, हा कवीचा सूचक अर्थ.

झरे संथ गतीने वाहत आहेत, वेली आणि झाडे डोलत आहेत, पक्षी मधुर आवाजात गात आहेत. कमळ उमलले आहे आणि त्यावर गुंगलेले भुंगे डोलत सांगत आहेत — सगळीकडे आनंदच आनंद आहे!

या स्वार्थाच्या बाजारात कितीतरी माणसे रडत बसली आहेत. त्यांना आनंद का मिळत नाही? कारण स्वार्थ सोडल्याशिवाय तो जवळ येत नाही. मनातील द्वेष संपला, मत्सर गेला — की मग उरतो फक्त आनंद, चोहीकडे.