“हे इथे कुठून आले? काल संध्याकाळी तर नव्हते!” — सकाळी वेलीवर पडलेले दवाचे थेंब पाहून बाळ आश्चर्याने विचारते.

कुतूहलाने भरलेले बाळ आईला म्हणते — “हे किती गोंडस दिसतात! अगदी मोत्यांच्या दाण्यांसारखे!”

“आई, मला सांग ना — हे इथे कुठून आले? सूर्याच्या किरणांत ते कसे चकाकताहेत बघ!”

“मला भारी गंमत वाटते आहे! सांग ना, हे आधी कुठे होते?” — आई त्या मुलाचे चुंबन घेते आणि वर आकाशाकडे बोट दाखवत सांगते —

“रात्री चंद्र आणि तारे जिथे शोभून दिसतात, जिथून उजेड येतो आणि जिथून पाऊसही पडतो —”

“तिथूनच हे इथे आले आहेत.” बाळ लगेच विचारते — “मग ते इथेच राहतील का? मला खेळायला मिळतील का?”

“आई, मला गंमत वाटते — मला त्यातले काही घेऊन दे ना!” आई म्हणते — “नाही रे बाळा, ते हातात येणारे नाहीत.”

“ते जोपर्यंत इथे आहेत तोपर्यंतच पाहून त्यांचे कौतुक करून घे — कारण सूर्य आपल्या किरणांनी त्यांना लवकरच पुन्हा आकाशात नेईल.”

“ते लवकरच आकाशात निघून जातील” — हे बोलतानाच आईचा गळा दाटून आला. तिला आपली गेलेली बाळे आठवली आणि डोळ्यांत आसवे उभी राहिली.

“देवा रे!” असे म्हणत ती हुंदके देऊ लागते — “निदान हा तरी मला लाभू दे!” आणि त्या बाळाला तिने घट्ट हृदयाशी धरले.

हे दृश्य पाहून कवीचे मन कळवळले. त्याच विचारात हरवून जाऊन तो खेदाने विचारतो —

“सकाळी जे दवबिंदू होते, ते संध्याकाळी कुठे असतात?” — म्हणजेच, जे सुंदर आणि प्रिय आहे ते कायमचे का टिकत नाही?