हे फुला, तू किती सुंदर दिसतोस! कोमलता आणि गोडवा दोन्ही तुझ्यात आहेत. तुला पाहताच माझे मन वेडे होऊन जाते.

तू आणि मी — पूर्वी आपण खेळगडी होतो ना? तो सुखाचा काळ आठवला की आता मात्र मनाला फार खेद होतो.

मनात निरागस गोडवा असेपर्यंत आपण दोघे सारखेच होतो. पण तो काळ गेला — आणि आता आपल्यात केवढा फरक पडला आहे!

तुझी कोमलता अजूनही तशीच आहे, तुझे हसणेही तसेच चालू आहे. पण माझ्या नशिबावर मात्र अश्रूंचा ढग दाटून आला आहे.

पूर्वी असे व्हायचे — तुला पाहताच मी नाचावे, दुडदुड धावत तुझ्याकडे यावे, आणि प्रेमाने तुला हातात घेऊन चुंबन घ्यावे.

आताही तुला जवळ घ्यावेसे वाटते — पण हात थरथरू लागतो. तुझ्यातल्या दिव्यत्वाला स्पर्श करायचे मला भय वाटते. (हीच कवितेची मध्यवर्ती ओळ.)

धुक्याची ती सुंदर, अद्भुत सृष्टी असते तेव्हा तू डोळे उघडतोस — आणि मग सूर्य तुझ्यावर तेजाचा वर्षाव करतो.

वारे तुझ्या पाळण्याला झोके द्यायला तत्पर उभे असतात, आणि पक्ष्यांच्या मुखांतून स्वर्गच जणू तुझ्यासाठी गाणी गातो.

तुझे आयुष्य किती रम्य आहे! तुझ्या सुगंधाची कीर्ती सर्व भूमीवर पसरते. आणि वाटते, काळसुद्धा तुझ्या दिव्यत्वापुढे नमन करत असावा.

हे चिरतरुणा, हे सदैव सुंदर दिसणाऱ्या! तुझ्या सान्निध्यात राहणे किती बरे वाटेल. पण तुझ्या आणि माझ्यामध्ये आता केवढी रुंद दरी पडली आहे!

या काळोख्या जगात, मेलेल्या आशांच्या ढिगाऱ्यावरून माझे मन पिशाच्चासारखे भटकत राहते — त्याला कुठेही शांती मिळत नाही.

माझ्या मनाच्या क्षितिजावर जी स्वप्ने नाचत असतात, निदान त्यांच्यामध्ये तरी मला तुझे रूप दिसो — एवढीच माझी इच्छा.

हे भाग्यवान फुला, तुझे गुणगान गाण्याची माझी पात्रता नाही असे मनाला वाटते. तुझे खरे स्तोत्र तर तुझ्याभोवतीचे भुंगेच सुरेख गातात — ते ऐकून माझ्या मनातली सारी खंत पळून जावो! (इथे वृत्त बदलते — शेवटचा हा श्लोक ‘इंद्रवज्रा’ वृत्तात आहे.)