एका गावात आर्यन नावाचा एक विद्यार्थी राहत होता. तो रोज वेळेवर शाळेत जायचा. आर्यन अभ्यासात हुशार होता. पण तो गर्व करत नसे. तो नेहमी शांत राहायचा आणि नीट विचार करून काम करायचा.
शाळेत शिक्षक जे शिकवायचे ते आर्यन लक्ष देऊन ऐकायचा. त्याला समजले नाही, तर तो लगेच प्रश्न विचारायचा. घरी गेल्यावर तो थोडा वेळ खेळायचा. मग अभ्यास करायचा. तो अभ्यास करताना फक्त पाठांतर करत नसे. तो अर्थ समजून घ्यायचा.
आर्यनला पुस्तके वाचायला खूप आवडायची. तो गोष्टींची पुस्तके, विज्ञानाची पुस्तके आणि चित्रांची पुस्तके वाचायचा. त्यामुळे त्याची विचारशक्ती वाढली. तो नवीन गोष्टी शिकायला नेहमी उत्सुक असायचा.
एक दिवस शाळेत विज्ञान प्रकल्प स्पर्धा होती. सगळ्या मुलांना एक प्रकल्प तयार करायचा होता. काही मुलांनी बाजारातून तयार वस्तू आणल्या. आर्यनने मात्र स्वतः विचार करून प्रकल्प केला. त्याने घरच्या सामानातून साधा पण उपयोगी प्रकल्प बनवला.
स्पर्धेच्या दिवशी आर्यनने आत्मविश्वासाने आपला प्रकल्प समजावून सांगितला. त्याने प्रत्येक प्रश्नाचे शांतपणे उत्तर दिले. शिक्षक आणि परीक्षक खूप प्रभावित झाले. आर्यनला पहिले बक्षीस मिळाले.
काही मुलांना आश्चर्य वाटले. त्यांनी आर्यनला विचारले, “तू एवढा चतुर कसा?”
आर्यन हसून म्हणाला, “मी रोज थोडा थोडा अभ्यास करतो. समजून शिकतो. आणि मेहनत करतो.”
आर्यन अभ्यासाबरोबर घरची कामेही करायचा. तो आईला मदत करायचा. लहान भावाला शिकवायचा. मित्रांना समजावून सांगायचा. त्यामुळे सगळे त्याला आवडायचे.
शिक्षक म्हणायचे, “आर्यन खरा चतुर विद्यार्थी आहे. कारण तो ज्ञानाबरोबर चांगले संस्कारही शिकतो.”
आर्यनने ठरवले होते की तो नेहमी प्रामाणिकपणे शिकेल आणि इतरांना मदत करेल. त्यामुळे तो शाळेत आणि गावात आदर्श विद्यार्थी बनला.
बोध: समजून अभ्यास केला, मेहनत केली आणि नम्र राहिलो तर आपण खरेच चतुर बनतो. 📚🧠
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply