एका हिरव्या कुरणाजवळ मेंढपाळाचे एक छोटे कळप होते. त्या कळपात एक गोड कोकरू राहत होते. त्याचे नाव होते सोनू. सोनू दिसायला लहान होते. पण ते खूप हुशार होते. ते नेहमी आजूबाजूचे निरीक्षण करायचे.
मेंढपाळ रोज सकाळी सगळ्या मेंढ्या आणि कोकरांना कुरणात चरायला नेत असे. सगळे आनंदाने गवत खात असत. सोनू मात्र नेहमी सावध असायचे. ते इकडे-तिकडे पाहत राहायचे.
एक दिवस कुरणाच्या बाजूला एक लांडगा दबा धरून बसला होता. तो योग्य संधीची वाट पाहत होता. इतर मेंढ्या गवत खाण्यात मग्न होत्या. त्यांना काहीच कळले नाही. पण सोनूने लांडग्याची हालचाल पाहिली.
सोनू घाबरले नाही. ते शांतपणे विचार करू लागले. “मी घाबरलो तर सगळे घाबरतील,” असे त्याला वाटले. त्याने जोरात आवाज न करता हळूच मेंढपाळाच्या दिशेने धाव घेतली.
सोनूने मेंढपाळाच्या पायाजवळ जाऊन जोरात आवाज केला. मेंढपाळाचे लक्ष वेधले गेले. त्याने आजूबाजूला पाहिले. तेव्हा त्याला लांडगा दिसला. लगेच मेंढपाळाने काठी उचलली आणि मोठ्याने ओरडला.
लांडगा घाबरून पळून गेला. सगळा कळप सुरक्षित राहिला. मेंढपाळाने सोनूला उचलून जवळ घेतले. त्याने सोनूचे कौतुक केले. तो म्हणाला, “तू खूप हुशार आहेस.”
इतर मेंढ्यांनाही सोनूचे महत्त्व कळले. त्यांनी सोनूकडे आदराने पाहिले. सोनू मात्र गर्व करत नव्हते. ते शांतच राहिले.
त्या दिवसापासून मेंढपाळ सोनूकडे विशेष लक्ष देऊ लागला. तो नेहमी म्हणायचा, “लहान असले तरी शहाणपण मोठे असू शकते.”
सोनू पुन्हा कुरणात आनंदाने खेळू लागले. पण ते नेहमी सावध राहिले. सगळ्यांना त्यांनी एक महत्त्वाचा धडा शिकवला.
बोध: आकाराने लहान असलो तरी बुद्धी आणि सतर्कता मोठी असते. 🐑🧠
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply