एका हिरव्यागार जंगलात एक वेगवान ससा राहत होता. तो इतका जलद धावायचा की इतर प्राणी त्याला पकडू शकत नसत. त्यामुळे त्याला आपल्या वेगाचा खूप अभिमान होता.
तो नेहमी इतरांची चेष्टा करायचा, विशेषतः शांत आणि हळू चालणाऱ्या कासवाची.
ससा रोज म्हणायचा,
“अरे कासवा, तू चालतोस की रांगतोस? तुला कुठे पोहोचायला वर्ष लागेल!”
कासव शांत स्वभावाचा होता. तो रागावत नसे. पण एक दिवस त्याला सश्याचे बोलणे सहन झाले नाही. तो हसून म्हणाला,
“जर एवढा अभिमान आहे तर माझ्याशी शर्यत लाव.”
हे ऐकून जंगलातील सगळे प्राणी उत्सुक झाले. दुसऱ्या दिवशी शर्यत ठरली. कोल्ह्याने शिट्टी वाजवली आणि शर्यत सुरू झाली.
ससा वाऱ्यासारखा पळाला. कासव मात्र हळूहळू, पण न थांबता पुढे जात राहिला. थोड्या वेळाने ससा मागे वळून पाहतो तर कासव खूप दूर होता.
ससा हसला आणि म्हणाला,
“हा येईपर्यंत मी थोडी झोप काढतो.”
तो झाडाखाली पडला आणि त्याला गाढ झोप लागली.
दरम्यान कासव शांतपणे चालत राहिला. सूर्य मावळतीला आला तरी तो थांबला नाही. शेवटी तो शेवटच्या रेषेजवळ पोहोचला. सगळे प्राणी टाळ्या वाजवू लागले.
आवाजाने ससा जागा झाला. तो जोरात धावला, पण उशीर झाला होता. कासव आधीच जिंकला होता.
ससा लाजला. तो म्हणाला,
“मी तुला कमी समजलो. तू खरा विजेता आहेस.”
कासव हसला.
शिकवण: सातत्य आणि संयम यामुळे यश मिळते.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply