एका हिरव्या जंगलात चीकू नावाचे एक माकड राहत होते. चीकू खूप खोडकर होते. ते दिवसभर उड्या मारायचे. झाडावरून झाडावर जायचे. सगळ्या प्राण्यांना ते ओळखत होते.
चीकूला खोड्या काढायला खूप आवडायचे. कधी ते सशाची टोपी लपवायचे. कधी कासवाचा डबा उघडायचे. प्राणी आधी हसायचे. पण कधी कधी त्यांना रागही यायचा.
एक दिवस चीकूने जंगलातील पाण्याच्या घागरीत दगड टाकला. त्यामुळे पाणी सांडले. लहान प्राण्यांना पाणी मिळाले नाही. सगळे दुःखी झाले. हत्ती काका थोडे रागावले. त्यांनी चीकूला समजावले. पण चीकू हसत निघून गेले.
दुसऱ्या दिवशी चीकू झाडावर खेळत होते. अचानक त्यांचा पाय घसरला. ते झाडावर अडकले. खाली उतरता येईना. चीकू घाबरले. त्यांनी जोरात मदतीसाठी आवाज दिला.
ससा, हरिण आणि पक्षी आले. पण ते झाडावर चढू शकत नव्हते. शेवटी हत्ती काका आले. त्यांनी सोंड वर केली. चीकू हळूच खाली उतरले. चीकूला खूप बरे वाटले.
चीकूला लाज वाटली. त्यांनी सगळ्यांची माफी मागितली. ते म्हणाले, “मी खूप खोडकर होतो. माझ्यामुळे तुम्हाला त्रास झाला. मला माफ करा.”
हत्ती काका हसले. ते म्हणाले, “खेळ आणि मजा ठीक आहे. पण कोणालाही त्रास होऊ नये.” सगळ्या प्राण्यांनी मान हलवली.
त्या दिवसापासून चीकू बदलले. ते खोड्या कमी करू लागले. ते लहान प्राण्यांना मदत करू लागले. पाणी भरायला मदत केली. फळे वाटली. सगळे प्राणी आनंदी झाले.
चीकू अजूनही खेळायचे. पण आता ते शहाणे झाले होते. सगळ्यांना चीकू आवडू लागले. जंगलात पुन्हा आनंद पसरला.
बोध: खोडकरपणा ठीक आहे, पण विचार करून वागणे खूप महत्त्वाचे आहे. 🐒😊
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply