🪨 जादूचा दगड ✨

एका छोट्या गावात मोहन नावाचा एक साधा मुलगा राहत होता. तो आई-वडिलांचा आज्ञाधारक मुलगा होता. तो रोज शाळेत जायचा आणि संध्याकाळी आईला घरकामात मदत करायचा. मोहन खूप प्रामाणिक आणि दयाळू होता.

एक दिवस मोहन जंगलातून जात होता. वाटेत त्याला एक वेगळाच चमकणारा दगड दिसला. तो दगड साधा नव्हता. तो सूर्यप्रकाशात चमकत होता. मोहनने तो दगड उचलला आणि जवळून पाहिला.

तेवढ्यात एक म्हातारे आजोबा तिथे आले. त्यांनी मोहनला सांगितले, “हा जादूचा दगड आहे. पण लक्षात ठेव, हा दगड फक्त चांगल्या कामासाठीच वापरायचा.” मोहनने मान हलवली.

घरी गेल्यावर मोहनने तो दगड ठेवून दिला. दुसऱ्या दिवशी गावात पाण्याची मोठी अडचण निर्माण झाली. विहीर कोरडी पडली होती. सगळे लोक चिंतेत होते. मोहनला जादूचा दगड आठवला.

मोहनने दगड हातात घेतला आणि मनात प्रार्थना केली. थोड्याच वेळात विहिरीत पाणी भरू लागले. सगळे गावकरी आनंदी झाले. त्यांनी मोहनचे खूप कौतुक केले.

काही दिवसांनी गावात एक आजारी मुलगी होती. तिच्याकडे औषधासाठी पैसे नव्हते. मोहनने जादूच्या दगडाचा वापर करून औषध मिळवले. मुलगी बरी झाली. तिच्या आई-वडिलांच्या डोळ्यात आनंदाश्रू आले.

हळूहळू मोहन जादूचा दगड फक्त गरज असताना वापरू लागला. तो कधीही स्वार्थासाठी वापरत नव्हता. त्यामुळे दगडाची जादू टिकून राहिली.

एक दिवस मोहनला वाटले, “आता मला या दगडाची गरज नाही. लोकांनी स्वतः एकमेकांना मदत करायला शिकले आहे.” त्याने तो दगड पुन्हा जंगलात ठेवून दिला.

गावकरी मोहनला विसरले नाहीत. त्यांनी त्याच्याकडून एक गोष्ट शिकली. ती म्हणजे चांगुलपणा आणि मदत हीच खरी जादू आहे.

मोहन पुन्हा साध्या आयुष्यात आनंदाने राहू लागला.

बोध: जादू वस्तूत नसते, तर आपल्या चांगल्या कृतीत असते. ✨🪨

🔗 हा लेख शेअर करा

WhatsApp Facebook Twitter 🖨️ Print 🔗 Copy Link