एका घनदाट आणि सुंदर जंगलात एक बलवान सिंह राहत होता. तो जंगलाचा राजा होता. त्याच्या डरकाळीने संपूर्ण जंगल थरथर कापायचे. सगळे प्राणी त्याचा खूप आदर करायचे, पण त्याला घाबरायचेही.
एके दिवशी दुपारी खूप गरमी होती. सूर्य डोक्यावर आला होता. सिंह शिकार करून थकला होता. तो सावली शोधत शोधत एका मोठ्या झाडाखाली गेला आणि तिथे गाढ झोपला.
तेवढ्यात एक छोटा उंदीर खेळत खेळत तिकडे आला. तो खूप चंचल होता. त्याला झोपलेला सिंह दिसला. इतका मोठा प्राणी त्याने कधी जवळून पाहिला नव्हता. कुतूहलाने तो हळूच सिंहाच्या अंगावर चढला. तो इकडून तिकडे धावू लागला.
अचानक सिंह जागा झाला. त्याने क्षणार्धात उंदराला आपल्या मोठ्या पंजात पकडले. उंदीर घाबरून थरथर कापू लागला. त्याच्या डोळ्यात पाणी आले.
तो रडत म्हणाला,
“महाराज, मला माफ करा. मी चूक केली. मला सोडा. कधीतरी मी तुमची मदत करेन.”
सिंह मोठ्याने हसला.
“तू इतका छोटा… माझी मदत करशील?”
पण त्याला उंदराची दया आली. त्याने त्याला सोडून दिले.
काही दिवसांनी जंगलात शिकारी आले. त्यांनी सिंहाला मजबूत जाळ्यात अडकवले. सिंह खूप झगडला, पण तो सुटू शकला नाही. तो जोरात गर्जना करू लागला.
उंदराने ती गर्जना ऐकली. तो लगेच धावत आला. त्याने सिंहाला अडचणीत पाहिले.
“घाबरू नका महाराज, मी तुम्हाला सोडवतो,” तो म्हणाला.
त्याने आपल्या तीक्ष्ण दातांनी जाळे कुरतडायला सुरुवात केली. थोड्याच वेळात जाळे तुटले. सिंह मोकळा झाला.
सिंह नम्रपणे म्हणाला,
“आज मला समजले, लहान मित्रही मोठी मदत करू शकतो. धन्यवाद मित्रा!”
त्या दिवसापासून सिंह आणि उंदीर चांगले मित्र झाले.
शिकवण: 🦁 कोणालाही कमी समजू नये.🐭
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply