एका मोठ्या जंगलात एक बलाढ्य हत्ती राहत होता. तो खूप मोठा आणि ताकदवान होता. त्याला आपल्या ताकदीचा फार अभिमान होता. तो चालताना झाडे हलायची. प्राणी त्याला पाहून बाजूला व्हायचे.
त्याच जंगलात एक खूप लहान मुंगीही राहत होती. ती रोज मेहनत करून अन्न गोळा करायची. ती शांत होती आणि कोणालाही त्रास देत नव्हती. पण हत्तीला लहान प्राण्यांची किंमत वाटत नसे.
एक दिवस हत्ती नदीकाठी गेला. तो जोरात पाणी पिऊ लागला. चालताना त्याचा पाय मुंग्यांच्या घरट्यावर पडला. काही मुंग्यांचे घर खराब झाले. मुंग्या घाबरल्या.
लहान मुंगी हत्तीला म्हणाली, “हत्ती राजा, जरा सावकाश चालाल का?”
हत्ती हसला आणि म्हणाला, “तू इतकी लहान आहेस. तुझ्यामुळे मला काय फरक पडतो?”
मुंगीला वाईट वाटले. पण ती शांत राहिली. काही दिवसांनी जंगलात एक शिकारी आला. त्याने हत्तीला पकडण्यासाठी मोठे जाळे टाकले. हत्ती त्या जाळ्यात अडकला. तो खूप जोर लावत होता. पण तो सुटू शकत नव्हता.
हत्ती मोठ्याने ओरडू लागला. सगळे प्राणी घाबरले. कोणीही जवळ येईना. तेवढ्यात लहान मुंगी तिथे आली. तिने हत्तीला पाहिले. तिला सगळे आठवले. तरीही तिने मदत करायचे ठरवले.
मुंगीने जाळ्याचे दोर चावायला सुरुवात केली. हळूहळू दोर तुटू लागले. इतर मुंग्याही मदतीला आल्या. थोड्या वेळाने जाळे पूर्ण तुटले. हत्ती मोकळा झाला.
हत्तीला खूप आश्चर्य वाटले. तो मुंगीसमोर मान खाली घालून म्हणाला, “मला माफ कर. मी तुला कमी लेखले. पण तू माझा जीव वाचवलास.”
मुंगी हसून म्हणाली, “कोणी मोठा किंवा लहान नसतो. सगळे एकमेकांसाठी महत्त्वाचे असतात.”
त्या दिवसापासून हत्ती सगळ्यांशी प्रेमाने वागू लागला. तो चालताना सावध राहू लागला. जंगलात सगळे आनंदाने राहू लागले.
बोध: कोणालाही कमी लेखू नये. लहानाची मदतही मोठ्या कामी येते. 🐘🐜
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply